Onze campagnes

.

Particitiz: facilitator van de participatie op lokaal niveau

Geplaatst op 23/03/2017 in WijBurgers.

De traditionele vormen van burgerzin zoals de toetreding tot een politieke partij of een syndicaat hebben hun beperkingen inmiddels aangetoond. De maatschappij en in het bijzonder de jongeren die nog niet volledig hebben afgehaakt, vragen nieuwe vormen van participatie. PARTICITIZ is een van de actoren die nieuwe tools uitwerkt en de burgerraadpleging uitprobeert. Een goede omkadering van het proces maakt het de burger mogelijk om aanbevelingen te doen die de beleidsverantwoordelijken gunstig zullen beoordelen.

 

Mijnheer Dimitri Lemaire, u bent een van de directeurs van PARTICITIZ. Met welke problemen krijgt u te maken?

De vzw PARTICITIZ, ‘Participation & Citizenship’ is uit de volgende bevindingen ontstaan: onze representatieve democratieën vertonen hun beperkingen. De burgers zitten steeds minder op een lijn met hun verkozenen en de verkozenen lijken steeds wereldvreemder te worden. De traditionele vormen van burgerparticipatie zoals de toetreding tot een politieke partij, een syndicaat of een vereniging vertonen een gestage vermindering. Desalniettemin bevordert de komst van de sociale netwerken en recenter de civic technology de onderlinge connectie tussen burgers en versterkt het hun wens om door de volksvertegenwoordigers en in het algemeen door de maatschappij gehoord te worden. Dat verklaart de recente ontwikkeling van een groeiende collectieve bewustwording: we moeten de democratie moderniseren door nieuwe instrumenten te implementeren die de deelname, de raadpleging en de co-creatie begunstigen om zo de manier te doen evolueren waarop burgers met hun instellingen en politieke vertegenwoordigers interageren.

 

Wie zijn de oprichters en hoe verwoordt u uw doelstellingen?

PARTICITIZ is in augustus 2015 opgericht door Jean-Michel De Waele, professor politieke wetenschappen en vicerector aan de Université Libre de Bruxelles (ULB) en twee voormalige raadsleden van het Europees Parlement die van de burgerraadpleging bezeten zijn; Bruno Valette en Dimitri Lemaire. De vereniging heeft twee doelstellingen: enerzijds wil ze de burger de politiek laten ervaren en niet ondergaan, wil ze de representatieve democratie doen evolueren naar een interactieve en open democratie om zo de burgers, verkozenen en instellingen te herenigen. Anderzijds wil ze alle actoren die democratische vernieuwing in onze samenleving verlangen, verbinden en verenigen om synergiën tussen hen te creëren.  Een nieuw open en interactief democratisch model zal onvermijdelijk op een alomvattende manier worden gebouwd in samenspraak met de burgers, de ondernemerswereld, het verenigingsleven, de culturele sector, hoogopgeleiden en de Europese, nationale en lokale politieke instellingen.

 

In die interactieve democratie worden de burgers dus opgeroepen om aanbevelingen te doen?

Om de burger de politiek te laten ervaren, organiseert PARTICITIZ processen van burgerparticipatie en burgerraadpleging en dat face-to-face, online of via een combinatie van beide. Die nieuwe participatieve en deliberatieve voorzieningen zijn aan de openbare overheden, politieke vertegenwoordigers en grote verenigingen en federaties voorgesteld. Ze beogen binnen een bepaald tijdsbestek een divers burgerpanel bijeen te brengen om concrete voorstellen over een bepaalde problematiek in overweging te nemen, te bespreken en te formuleren. De nadruk ligt op het debat en niet eenvoudigweg op het vormen en delen van individuele ideeën en oplossingen, gewoonlijk ook wel ‘crowdsourcing’ genoemd. Voor PARTICITIZ is het raadplegende aspect, en dus de ontmoeting, het luisteren en de uitwisseling, uitermate belangrijke in een proces van burgerparticipatie dat politieke aanbevelingen wil doen. Het is ook essentieel dat de burgers op het einde van het panel de voorstellen bij de openbare overheden en de politieke vertegenwoordigers aanbieden. Zo kan de band tussen de politiek en de burger hersteld worden.

 

Nemen minderbedeelde burgers ook deel?

Opdat een burgerpanel zou slagen, moet er een zekere representatieve diversiteit gewaarborgd worden.  Daarom hecht PARTICITIZ heel veel belang aan aselecte werving. Met die manier van werven bereiken we vaak burgers die over het algemeen niet in het verenigings- of politieke leven actief zijn. Binnen bepaalde projecten gebruiken we een combinatie van de aselecte wervingsmethode en die op vrijwillige basis zodat we een representativiteit waarborgen van bepaalde bevolkingscategorieën die we in het bijzonder zouden willen bereiken. Tot slot vergezelt een comité van deskundigen ieder burgerpanel om de besproken thematiek te duiden en te verkennen.

 

Hoe vestigt u uw vereniging binnen het netwerk van burgerorganisaties?

Om alle actoren die democratische vernieuwing in onze samenleving verlangen, te verbinden en te verenigen, wil PARTICITIZ een democratisch innovatieplatform worden dat een uitgebreid netwerk samenbrengt van burgers, hoogopgeleiden, actoren van de Civic Technology, specialisten in de participatieve en deliberatieve voorzieningen en vertegenwoordigers in de sectoren cultuur, onderneming en politiek. Dat platform organiseert ontmoetingen en debatten over de uitdagingen van een democratische vernieuwing. Door die ontmoetingen is het mogelijk om eventuele synergiën te identificeren tussen de verschillende actoren in de samenleving en vaak ook om nieuwe democratische innovatieprojecten op te starten.

 

Hoe werkt PARTICITIZ momenteel?

PARTICITIZ werk momenteel op basis van een voltijds equivalent dat dankzij het commerciëel aanbod van participatieve processen bij verschillende instellingen wordt gefinancierd. PARTICITIZ mag ook op de steun rekenen van een tiental vaste vrijwilligers die aan het merendeel van de projecten deelnemen. Ze zijn lesgevers, professionelen in de conflictbemiddeling, ondernemers of nog studenten, maar allen van de burgerparticipatie bezeten. PARTICITIZ rekent ook op een vaste kern van een dertigtal moderatoren die volgens onze bemiddelingstechnieken voor burgerdebatten zijn opgeleid. Andere vrijwilligers komen regelmatig bij PARTICITIZ langs om onze acties inzake logistiek, techniek en communicatie te steunen.

 

Wat hebt u concreet behaald?

Sinds de oprichting heeft PARTICITIZ meerdere participatieve en deliberatieve voorzieningen uitgewerkt en georganiseerd, waaronder bijvoorbeeld “Climacteurs – 100 voix pour le climat” (Climacteurs – 100 stemmen voor het klimaat) (www.particitiz.org/climacteurs-100-voix-pour-le-climat) of “Canal Citoyen” (www.canalcitoyen.be). Beide projecten hebben elk meerdere tientallen burgers rond een specifiek onderwerp bijeengebracht.

  • Voor “Climacteurs”, een initiatief van Leefmilieu Brussel en de voogdijminister hebben een zestigtal jonge burgers tussen 18 en 30 jaar oud samen en met de aanvankelijke steun van deskundigen, concrete aanbevelingen gedaan om tegen de klimaatverandering te strijden. De gewestelijke minister van leefmilieu heeft die aanbevelingen naar de onderhandelingen van de COP21 meegenomen.
  • Voor “Canal Citoyen” was het een divers panel van inwoners en werknemers uit de Brusselse gemeenten en wijken langs het kanaal die voor een dag zijn samengekomen om rond de sociale samenhang in hun wijken te werken.

PARTICITIZ is ook partner van bepaalde grootschalige Europese projecten. In 2016 was PARTICITIZ partner van EUENGAGE, een onderzoeksproject van de Universiteit van Siena. Gedurende 11 dagen heeft dat project op internet een panel van meerdere honderden Europeanen verzameld die in 10 verschillende talen op Europees niveau over veiligheid, economie en immigratie hebben gedebatteerd.

Het laatste project is momenteel WAM1080, voor ‘We Are Molenbeek’ (www.wam1080.be). Dat project is een gezamenlijk initiatief van de gemeente Molenbeek en PARTICITIZ en is ontstaan in de nasleep van de aanslagen van november 2015 en maart 2016 die de gemeente Molenbeek flink hebben opgeschrikt. 100 gelote bewoners van Molenbeek zijn uitgenodigd om met elkaar in debat te gaan en naar elkaar te luisteren om voorstellen te doen inzake de strijd tegen radicalisme bij jongeren en de toenadering tussen de gemeenschappen die in hun gemeente verwezenlijkt kunnen worden.

Tot slot werkt PARTICITIZ momenteel met een ambitieus project, “Europees festival van democratie en burgerzin”, dat in het voorjaar van 2019 geboren zou moeten worden en dat burgers, onderzoekers, politici, ondernemers en projectdragers rond conferenties, debatten, tentoonstellingen en feestelijkere activiteiten zal samenbrengen.

Dat project, zoals andere die nog op de de tekentafel liggen, vergen menselijke en financiële middelen. PARTICITIZ, dat momenteel alleen over gerichte financiering beschikt, is dus naar structurele financiering op zoek om haar bedenkings- en bewustmakingsacties omtrent de burgerparticipatie uit te voeren alsook om haar projecten te ontwikkelen.

Interview afgenomen door Jean-Paul Pinon op 13 maart 2017.

De toekomstige Politieke Atlas : de transparantietool om politici te keuren

Geplaatst op 17/03/2017 in Non classé.

 

De informatietechnologie blijft ons verbazen. We krijgen antwoorden op vragen die we zelfs nog niet hebben gesteld: commerciële aanbiedingen verschijnen op ons scherm voor specifieke producten die ons interesseren. Daarentegen zijn de ‘catalogi’ in de politiek maar dun en moeilijk te gebruiken. Vertrekkende van de ervaring van de Politieke Databank bereidt WijBurgers de nieuwe Politieke Atlas voor.

 

We bereiden de burger voor op de verkiezingen

Als we willen dat de burger actief aan de politiek deelneemt, moeten we hem werktuigen ter beschikking stellen. Stemming is de enig verplichte deelnamevorm (maar niet de enige deelnamevorm!). We weten al dat het deelnamepercentage aan de verkiezingen geleidelijk vermindert. In België was het percentage in 2014 tot onder de grens van 90 % gedaald. In plaats van hoeveelheid, hebben we daarentegen een kwalitatieve stemming nodig als we het openbaar bestuur willen verbeteren.

 

De selectie van een kandidaat-politicus zou op drie fundamentele criteria gebaseerd moeten zijn: de politieke afstand, de bekwaamheid en de integriteit. Onder de relevante selectiecriteria houden we geen rekening met de aantrekkelijkheid van de campagnefoto, noch met de gekregen spreektijd. In zijn zoektocht mist de burger ergonomisch gereedschap.

 

De kiezer heeft een Politieke Atlas nodig. Dat is een transparantietool die allerlei soorten informatie en functionaliteiten integreert die verspreid zijn op het web: de sites van de parlementen en partijen, Cumuleo, de kieswijzers en de persoonlijke websites van politici. Net zoals Google Wikipedia niet vervangt, zo geeft internet geen synthese waarmee de kandidaat-politici gekeurd kunnen worden. De kieswijzers zijn nuttig, maar ontoereikend om met kennis van zaken te kunnen stemmen. De kieswijzers informeren over uw ideologisch verwantschap met de kandidaten, maar lichten niet in over de twee andere fundamentele selectiecriteria.

 

Werk in uitvoering: de nieuwe Atlas – samenwerking met de UCL

Sinds de verkiezingen van 2014 spant WijBurgers zich in om een beter arbeidskader in het leven te roepen voor de gehaaste kiezer. De Politieke Databank die in 2015 gepubliceerd is, is een soort kruispuntbank van de politiek. Dat is wel maar een stap in de richting van de Politieke Atlas die completer, interactiever, participatiever, ergonomischer en toegankelijker zal zijn.

 

Dankzij de UCL is een grote stap gezet. Krachtens een akkoord tussen WijBurgers en professor Kim Mens hebben de 80 studenten, die in het vak ‘software engineering’ zijn ingeschreven, eind 2016 hun praktijkoefening op de software van WijBurgers kunnen toepassen. De studenten, die in twaalf groepen van zeven waren verdeeld, konden drie van de talrijke projectmodules kiezen.[1] Een lijst van specificaties van meer dan honderd pagina’s gaf hen een goed beeld van de doelstellingen die moesten worden behaald. De heer Jérémy Blampain van de vzw Banlieues begeleidt WijBurgers in de informaticaontwikkelingen. Hij heeft de richtlijnen voor een eenvoudig aanpasbare software aangeleverd. Gedurende 2017 waarborgt hij de inschaling van de werkstukken in het informaticasysteem van WijBurgers. Ondanks het hoogwaardige werk van de studenten, is er nog veel werk voordat de nieuwe functionaliteiten operationeel zullen zijn. WijBurgers zoekt dringend € 9.000 om die werkzaamheden te bekostigen.

 

Inhoud databank

De Atlas verstrekt inlichtingen die al in de Politieke Databank stonden: contactgegevens, een paar persoonlijke gegevens (geslacht, leeftijd, partij, aantal kinderen, overtuigingen), academische, professionele en politieke cv’s, de mandatenlijst, de drie persoonlijke successen, de vier politieke prioriteiten, de laatste electorale scores en het transparantieniveau (berekend op basis van de informatie die in het profiel is aangeboden).

 

De Atlas voegt aan de persoonlijke profielen een aantal nieuwe rubrieken toe: bezoldiging voor de overheidsactiviteit, feiten en cijfers van de parlementaire werkzaamheden, politieke ervaring, aanverwantschap met andere politieke mandatarissen, links naar artikels die de politieke gedraging beschrijven.

 

We stellen de politici gesloten, politieke vragen waarop ze ja of neen antwoorden.  Ze kunnen hun antwoorden becommentariëren. De Atlas voegt nieuwigheden toe. Wanneer een actor zijn antwoord wijzigt of aan een parlementaire stemming deelneemt, bewaart de Atlas daarvan de historiek. Wanneer de bezoeker vaststelt dat een antwoord ontbreekt, terwijl de politicus zich elders over dezelfde kwestie heeft uitgedrukt, dan mag de bezoeker namens de politicus antwoorden. Daarop volgt een validatieproces.

 

Iedere politieke kwestie zal het voorwerp van een specifieke pagina uitmaken, waardevol door de inhoud ervan. Een menu dat op politieke thema’s is gebaseerd, zal het mogelijk maken een kwestie op te zoeken met de overeenstemmende pagina. De bezoeker zal er een korte toelichting van minder dan 500 tekens vinden waardoor hij de gestelde vraag goed zal begrijpen. Een link zal de bezoeker naar een diepgaandere uitleg verwijzen.  Indien een parlement over die kwestie heeft gedebatteerd, vindt de bezoeker daar de referenties en de uitslag van de stemming. Een grafiek toont de verdeling van de politici aan in verhouding tot die kwestie.

 

Het interessantste, of in ieder geval het origineelste onderdeel van die pagina over een politieke zaak, is de virtuele stemming in het parlement. Een grafiek laat zien wat de uitkomst van de stemming zou zijn als zulk parlement op dat moment over de zaak zou stemmen.

 

Input aan de databank

Om de databank van input te voorzien, combineren we vier verschillende bronnen. In eerste instantie codeert de vrijwilligersploeg van WijBurgers constant informatie van op internet: ongeveer 7.000 updates per maand. Vervolgens krijgt de politicus periodiek een hyperlink die hem toegang tot zijn profiel geeft en waarmee hij dat profiel kan opmaken. WijBurgers onderhandelt met de parlementen over procedures om informatie door te geven. Het doel is dat er Exceltabellen van ieder parlement in de databank van WijBurgers kunnen worden ingevoerd.  Uiteindelijk zal het grote publiek informatie in het systeem kunnen invoeren, mits voldaan aan de validatie van WijBurgers. Aanschouw daarbij een eerste element van burgerparticipatie!

 

De gebruiker die op zoek is naar informatie en vaststelt dat die ontbreekt, kan op een knop drukken waarmee hij in een paar kliks een persoonlijke herinneringsmail aan de betreffende politicus kan richten.

 

Campagnetool

Iedereen kan een kwestie voorstellen om aan de politici voor te leggen met het voordeel dat hun antwoorden in de Atlas worden gepubliceerd, waar iedereen ze gemakkelijk kan raadplegen. Daarnaast zal de campagnetool de burgers ook bij de kwestie betrekken.  De indiener van de vraag kan zo zijn vrienden de link naar de campagnepagina doorsturen. De burger vindt er de lijst van geviseerde politici die niet op de vraag hebben geantwoord.  Hij kan selecteren wie hij wenst. Hij vindt er een standaard e-mail die hij direct kan versturen. Zonder veel moeite richt hij zo herinneringen aan de geselecteerde mensen.

 

De Kieswijzer

Met de kieswijzer heeft de burger een rangschikking van de kandidaten op basis van hun ideologische connectie ter beschikking. De kieswijzer baseert zich op een vragenlijst die de kandidaten moeten invullen. Wanneer een burger dezelfde vragenlijst invult, berekent het systeem de score van iedere kandidaat: 100 % voor de kandidaat die op exact dezelfde manier alle vragen heeft beantwoord.

 

De kwaliteit van de Kieswijzer is erg afhankelijk van het aantal kandidaten dat deelneemt, dat op de vragenlijst antwoordt. De Atlas is het instrument bij uitstek om de antwoorden van de kandidaten in te winnen.

 

De kwaliteit van de Kieswijzer vloeit ook voort uit de wisselwerking met de Atlas. De gebruiker die een rangschikking van de kandidaten krijgt, klikt op de naam van een kandidaat en opent zo het volledige profiel van de kandidaat in de Atlas. Zo kan hij zich zo goed mogelijk inlichten of die kandidaat daadwerkelijk de beste kandidaat voor hem is. In feite is de Kieswijzer vanuit technisch standpunt een functionaliteit van de Politieke Atlas.

 

Ergonomie

Van de vele, geplande verbeteringen vermelden we er twee.  De eerste heeft betrekking op de politicus die een vraag beantwoordt die de Atlas hem heeft voorgelegd. Er zal een knop zijn waarmee hij het antwoord van zijn partij kan kopiëren (als dat beschikbaar is). Daarna kan hij het antwoord bewerken en dus zijn eigen persoonlijke toets aanbrengen.

 

De zoekmachine waarmee politici kunnen worden geselecteerd, biedt al 27 criteria. Die filters, die voor geavanceerde opzoekingen dienen, zullen we verbeteren. Het zal mogelijk worden politici te selecteren die in een bepaalde kieskring verblijven. Een nieuwe filter zal ook de gelegenheid bieden om op basis van de uitgeoefende bevoegdheden te selecteren. Zo zullen bijvoorbeeld ministers en/of schepenen kunnen worden opgezocht die voor mobiliteit bevoegd zijn.

 

Instrument voor participatief burgerschap

WijBurgers begint met de publicatie van artikels over het openbaar bestuur. De mandatarissen die in een artikel als politiek verantwoordelijk worden genoemd, zullen dat artikel op hun persoonlijk profiel zien verschijnen. Aan de lezers van het artikel zullen we vragen om de gedraging van de mandataris in het dossier in kwestie te beoordelen. Wanneer een voldoende aantal antwoorden ingewonnen zijn, publiceert het systeem het gemiddelde van de beoordeling.

 

Zal ook de gewone burger de Atlas kunnen gebruiken?

Hoe ondoorzichtiger de politiek, hoe meer de macht in de handen van ingewijden blijft.  De Atlas is zoals een sleutel die gratis toegang tot kennis verschaft. Natuurlijk kunnen we alleen degene helpen die daar open voor staat. Er zijn niettemin vragen aan de politici gesteld die kansarmen rechtstreeks aanbelangen. Als ze de Atlas niet zelf raadplegen, zullen anderen het voor hen doen en zullen die hun de uitslagen ter kennis brengen.

 

Toepassingstiming

Door de nieuwe informaticatechnieken kunnen we de software geleidelijk uitbouwen. We zullen de nieuwe functionaliteiten dus online plaatsen naarmate de inschaling ervan in de software vordert. Zoals altijd hangt de snelheid daarvan af van de beschikbare middelen, met andere woorden van jouw financiële steun.

 

Jean-Paul Pinon, 14 maart 2017.

 

[1] Uit erkenning voor hun geleverde diensten geven we hier de namen van de assistenten van professor Mens mee: Benoît Duhoux, Minh Ha Quang, Christophe Limbrée en Michael Saint-Guillain.

Voor de studenten is de lijst een beetje langer: Simon Alexe, William André, Gilles Bajart, Louis Baudoux, Arnaud Belie, Steve-Junior Bitomagira, Nicolas Bockstael, Alexandre Carlier, Bastien Claeys, Alexis Clarembeau, Benjamin Daubry, Victor Demuysere, Robin Descamps, Sundeep Dhillon, Maxime Dombret, Sébastien d’Oreye, Jacob Eliat-Eliat, Florian Felten, Yolan Fery, Victor Feyens, Pierrick Fichefet, Rémi Floriot, Péter Frenyo, Emilio Gamba, Alexander Gerniers, Nathan Gillain, Julien Gomez, Thomas Grimée, Quentin Groulard, Victor Hamer, Marwan Hasan, David Haven, Jean-Benoît Henry de Hassonville, Jean-Paul Ishimwe, Hamza Jabiri, Thibault Jacques, Alexandre Jadin, Victor Joos de ter Beerst, Frédéric Kaczynski, Xavier Lambein, Victor Lecomte, Amélie Lessuise, Sing Leung Hoo, Jean-Baptiste Macq, Bruno Marchesini, Thomas Marissal, Olivier Martin, Aurélie Massart, Bertrand Masset, Alexandre Mattenet, Safi Mbungu, François Michel, Zélie Mulders, Jérôme Navez, Xavier Pérignon, Maxime Piraux, Antoine Prieëls, Maxime Rens, Valentin Rombouts, Mohammad Saleh, Xavier Schul, Syntyche Shimbi Amunaso, Damiano-Joseph Siciliano, Yvhan Smal, Nicolas Sorensen, Florian Stévenart Meeûs, Philippe Stormme, Corentin Surquin, Olivier Taburiaux, Jérôme Thiry, Simon Tihon, Trong-Vu Tran, Carolina Unriza Salamanca, Camille Uylenbroeck, Antoine Van Grootenbrulle, Antoine Vanderschueren en Rémy Vermeiren.

 

 

Publifin, een voorbeeld van ondoorzichtige verloning van politici

Geplaatst op 13/01/2017 in Non classé.

Het geval Publifin is een voorbeeld van een politieke cultuur van ondoorzichtige en soms buiten proportie hoge verloning door de intercommunales heen. Per uur vergadering hebben de leden van de sectorcomités tussen € 1.723 en € 31.020 opgestreken. Sommige mandatarissen van de PS, cdH en MR maken vrolijk misbruik van het systeem, maar dat doen ze niet allemaal. Mevr. Béatrice Kinet is een mooi voorbeeld van een verkozene die van de gemakkelijke winsten afziet, hoewel ze er toegang toe had. Er bestaan burgerinitiatieven die zich voor meer transparantie inzetten en er voor willen zorgen dat burgers met kennis van zaken stemmen. 

 

De cijfers

De krant L’Avenir (22/12/2016) verstrekt informatie over de vergoedingen die de intercommunale Publifin aan de politieke mandatarissen toekent, die van sommige van haar organen lid zijn: het sectorcomité energie, het ‘comité de sous-secteur Liège-Ville’ en het sectorcomité telecommunicatie.

We erkennen de moed van Cédric Halin, cdH-schepen van de gemeente Olne, die de cijfers bij de pers heeft onthuld.

De cijfers, gepubliceerd door L’Avenir, reproduceren wij in bijgevoegde tabel mits enkele verbeteringen. Hieronder kopiëren wij de kolom met de brutoloon per gepresteerd uur vergadering:

Naam Voornaam Partij  €/u
Manzato Sergio PS             31.020 €
Bourlet Maxime MR             30.960 €
Delvaux Anne cdH             22.785 €
Amieva Acebo Raphaël cdH             21.780 €
Megali Catherine PS             12.540 €
Defays Alain cdH             12.240 €
Emonts Claude PS             11.340 €
Stein André MR                8.880 €
Vanbrabant Eric PS                8.760 €
Lecerf Alfred (cdH)                8.340 €
Shaban Fatima PS                8.040 €
Dejardin Valérie PS                6.900 €
Mottard Marie-Noëlle MR                6.840 €
Linotte Stéphane (MR)                6.720 €
Drèze Fabrice MR                6.420 €
Bovy Sébastien MR                6.180 €
Goffin Jean-Pierre PS                5.940 €
Pirmolin Vinciane cdH                5.880 €
Delvaux Luc MR                5.820 €
Bougnouch Mohammed PS                5.640 €
Bonjean Jean-Paul PS                5.340 €
Gilissen Pierre MR                4.560 €
Maniglia Giuseppe PS                4.560 €
Cuipers Laurence cdH                3.960 €
Kinet Béatrice cdH                1.723 €

 

Waartoe dienen de sectorcomités van Publifin?

De tabel vermeldt de leden van drie ‘sectorcomités’. Sommigen daarvan zijn bestuurder van Publifin, maar geven niet aan dat ze daarvoor verloond worden.

Zeven vergaderingen van minder dan twee uur op bijna drie jaar betekent twee of drie vergaderingen per jaar. Het betreft met andere woorden behoorlijk lichte toezichtactiviteiten die bovendien door niet-specialisten in energie en telecommunicatie worden uitgevoerd.

De beheerscomités bij Publifin verwarren de dingen. Ofwel heb je een raad van bestuur die vaak uit ‘niet-actieve’ bestuurders bestaat, wat wil zeggen dat zij niet bij het dagelijks beheer betrokken zijn. Ofwel heb je een beheers- of directiecomité dat uit leidinggevenden bestaat. Ofwel heb je experten die voor specifieke, goed afgebakende taken benoemd zijn, zoals bijvoorbeeld een erkende revisor die de rekeningen controleert. De beheerscomités van Publifin lijken meer op vermomde raden van bestuur.

De rol van de politieke mandatarissen moet dus met die van een niet-actieve bestuurder worden vergeleken, die de belangen van de aandeelhouder verdedigen, wiens loon afhangt van de grootte van de onderneming, de tijd die met vergaderingen gepresteerd wordt en het aantal te verlonen bestuurders. Vaak worden niet-actieve bestuurders in de vorm van zitpenningen betaald, wat wil zeggen op voorwaarde van hun werkelijke aanwezigheid op vergaderingen.

 

Vergoeding van de politieke mandatarissen in de intercommunales

We baden in een politieke cultuur die beschouwt dat de vergoedingen die intercommunales uitbetalen, een (ondoorzichtig) extra salaris voor de politieke activiteit inhouden. Dat verklaart overigens waarom die vergoedingen bij Publifin niet aan de werkelijke aanwezigheid op vergaderingen worden gekoppeld, noch aan enige werkelijke prestatie ten gunste van de intercommunale.

Als die mandatarissen het merendeel van de vergaderingen ‘spijbelen’, dan zijn we duidelijk van mening dat zij geen enkele toegevoegde waarde aan de intercommunale bieden en dat ze die ook niet pogen te doen. Dat is de indruk die meer bepaald wordt gegevens door mevrouw Anne Delvaux en mijnheren Raphaël Amieva Acebo, Maxime Bourlet, Alain Defays en Sergio Manzato.

Wanneer de raad van bestuur stilzwijgend aanvaardt dat bepaalde mandatarissen de vergoedingen opstrijken zonder dienovereenkomstig een prestatie te leveren, dan is dat orgaan medeplichtig.

Een bestuurder mag mits verantwoording zijn afwezigheid tijdens een vergadering wettigen. Wanneer het verzaken toch te frequent voorvalt, moet hij dan niet zijn conclusies trekken en van het mandaat afzien? We moeten toegeven dat het moeilijk is om van zulk gemakkelijk verdiend voordeel afstand te doen, maar dat is wel wat de ethische kwaliteit van een bestuurder bepaalt.

 

Wie komt dat systeem ten goede?

De tabel geeft een gemiddelde verloning per uur vergadering van € 10.127.

We zijn er niet van op de hoogte of er politici in de tabel vernoemd worden die formeel hebben voorgesteld om hun loon te verminderen alvorens de krant L’Avenir de cijfers bekendmaakte.

Naar aanleiding van de bekendmakingen hebben de PS en cdH beslist om het systeem te herzien. We wachten op het resultaat! Zullen ze het voor alle intercommunales doen of hobbelen we van geval naar geval, van schandaal naar schandaal? Wij verwachten niet enkel een herziening van de vergoedingen, maar ook een verminderning van het aantal bestuurders en een minder particratische manier om de bestuurders aan te stellen.

De partijen trekken van het systeem voordeel door de retrocessies die de mandatarissen uitvoeren. De PS’ers storten 20 % van hun nettoloon van Publifin door naar de partij.

Bepaalde mandatarissen zien in de partijleiders de echte verantwoordelijken voor het systeem. Volgens hen missen we dan ook ons doel als we de onderknuppels aanpakken. Dat is gedeeltelijk waar, maar de burger kan maar moeilijk aanvaarden dat de partij een machine wordt om de verantwoordelijkheden te verdunnen en dat de ‘onderknuppels’ het systeem volledig uitbuiten onder het voorwendsel dat ze het niet hebben opgezet. De mandataris kan zijn mandaat uitoefenen en (in officiële pv’s) akte laten nemen van het feit dat hij voorstelt om zijn loon te verminderen en dat hij van een deel van zijn loon afziet.

Aandacht voor bepaalde bijzondere gevallen

Mevrouw Anne Delvaux verklaart dat zij in 2014 uit de politiek is gestapt om onaanvaardbare, politieke gebruiken en verder, een heel politiek systeem aan de kaak te stellen. Sedert 8 oktober 2014, de datum waarop haar ontslag bij de gemeenteraad in overweging werd genomen, oefent het ex-Europarlementslid en ex-gemeenteraadslid van Luik geen enkel politiek mandaat meer uit. Sindsdien is ze haar eigen beroepsactiviteit als zelfstandige gestart. Tijdens het laatste jaar van haar politieke activiteit heeft ze wel de inkomsten als Europarlementslid, gemeenteraadslid van Luik, lid van het directiecomité van CILE en lid van het comité van Publifin gecumuleerd.

 

De enige die het bedrag van zijn inkomsten via het platform Cumuleo heeft bekendgemaakt, is de heer Sergio Manzato.

 

Maxime Bourlet (voorzitter OCMW, MR in Awans) en Sergio Manzato (PS-burgemeester van Engis) zijn kampioen werkverzuim.

 

Mevrouw Kinet is begin 2015 afgetreden, na zeven maanden aanwezigheid in het sectorcomité telecommunicatie. Ze vond dat haar aanwezigheid daar onvoldoende toegevoegde waarde had. Dit was haar eerste bezoldigde politieke activiteit sinds 34 jaar dat ze cdH-gemeenteraadslid van Marchin is. In Publifin heeft zij de laagste uurloon, onder de mandatarissen. De twee laatste maandlonen, in 2015, heeft ze voor een goed doel gedoneerd.

 

Wie is Publifin?

In 2014 wordt Tecteo Publifin en roept het twee nieuwe vennootschappen in het leven: Finanpart en Nethys. De pure intercommunale Publifin is actief in de elektriciteitssector waarin ze het beheer van het distributienet verzekert en in de telecomsector waarin ze via de teledistributiekabels aan het cliënteel op haar grondgebied de mogelijkheid biedt om op analoge of digitale televisie, hogesnelheidsinternet, telefonie of andere diensten in te schrijven.

 

De intercommunale, die oorspronkelijk in onderpand van uitsluitend Waalse en in het bijzonder Luikse gemeenten was gegeven, heeft aan de gemeenten van de twee andere Belgische gewesten toegang verleend. Eerst Vlaanderen, daarna Brussel, wat ook in de vrijmaking van de gewestelijke voogdij resulteert.

 

Bovenop haar eerste taken diversifieert Tecteo niettemin snel haar activiteiten in dienst van de Luikse gemeenten. In 2013 investeert Tecteo in de luchthaven van Luik en koopt het de perstitel L’Avenir. Het aandeelhouderschap van Nethys is open voor privépartners. Alleen Publifin behoudt gedwongen het statuut van intercommunale.

 

Hoe kan de burger reageren?

We moeten ons er van bewust zijn dat niet alle politici profiteurs zijn. Het is de verantwoordelijkheid van de burger om de ethische gronden van de kandidaten te onderscheiden. Dat is moeilijk, maar niet onmogelijk.

Het platform Cumuleo heeft zopas een ‘kadaster van de openbare bezoldigingen’ opgestart. Het is nuttig om de lonen te kennen, maar ze zijn niet altijd gemakkelijk te begrijpen.

WijBurgers nodigt binnenkort alle politici uit om hun openbare inkomsten op vrijwillige basis aan te geven. De burger kan blijven stemmen voor kandidaten die weigeren op die vraag en andere, soortgelijke aangelegenheden te antwoorden. Dan moet hij wel niet klagen over de gevolgen …

De kwaliteit van de informatie die de burgerplatformen aanleveren, hangt van hun bestaansmiddelen af. Het hangt er dus van af hoe jij, lezer van dit artikel, bereid bent om te steunen. Een deugdelijk bestuur moet je namelijk verdienen!

 

Jean-Paul Pinon, 13 januari 2017

Een nieuw lid: het Nationaal Eigenaars- en Mede-eigenaarssyndicaat

Geplaatst op 12/01/2017 in Non classé.

In 1974 willen de politieke overheden de inflatie van 16 % inperken en heeft de staat geld nodig. Het was moeilijk om de roerende inkomsten die destijds bijzonder mobiel waren, extra te belasten en het zou geen goed idee geweest zijn om zich op de beroepsinkomsten te concentreren. Als oplossing werd gekozen voor een grotere belastingheffing op onroerende goederen: de kadastrale aanpassing van 1975, inwerkingtreding 1981. Parallel daaraan en om de inflatie in te dijken werden de huurgelden voor meerdere jaren geblokkeerd tot in 1983.

 

Om hun rechten te doen gelden, hebben de vastgoedeigenaars in 1975 het Nationaal Eigenaarssyndicaat (NES) opgericht, later het Nationaal Eigenaars- en Mede-eigenaarssyndicaat (NEMS, in het Frans SNPC), met zijn drie regionale facetten. Vanuit het niets heeft de beweging zich 42 jaar geleden beginnen te ontwikkelen door afdelingen over het hele land uit te werken en door twee tijdschriften uit te brengen: LE CRI en EM.

 

De werking ervan is op twee assen gebaseerd: enerzijds adviesverlening aan leden onder hoofdzakelijk juridische vorm en anderzijds de politieke werking. Het NES verzet zich tegen een opeenvolging van overheidsinitiatieven:

  • 1991, indexering van de kadastrale inkomens en nieuwe wet omtrent huisvesting dat de rechten van de verhuurders inperkt;
  • 1993, opeisingsrecht van niet-gebruikte gebouwen en afschaffing van de verrekening van de onroerende voorheffing;
  • 1996, verhoging van de PB met coëfficiënt 1,40 op het geïndexeerd kadastraal inkomen voor de huisvesting en de tweede verblijven;
  • 2002, algemeen verbindende bemiddeling inzake huurgeschillen;
  • 1997 en 2007, wijzigingen aan de wet inzake huisvesting;
  • enzovoort.

 

Sinds de regionalisering van de wetten op de handelshuurovereenkomsten en de landpachten van 1 juli 2014 heeft het NEMS zich rechtstreeks of met partners zoals de NTF in de besprekingen en onderhandelingen gemengd om de omtrek van de toekomstige regionale wetgevingen ter zake te definiëren.

 

De strijd van het NES concentreerde zich bij de start voornamelijk op de bescherming van de rechten van de verhurende eigenaars, maar ondertussen heeft het zijn werking met het mede-eigendom uitgebreid. Ook heeft het een sleutelrol gespeeld in de aanneming van de wetten van 1994 en van 2010 ter zake. Het NEMS is van mening dat er nog veel problemen in verband met de bescherming van het vermogen, de huisvesting en de koopkracht van de mede-eigenaar moeten worden opgelost.  Het NEMS ligt aan de oorsprong van de werkgroep die zijn werkzaamheden in juni 2016 onder auspiciën van de minister van Justitie is begonnen om die wetgeving nog te beoordelen en te verbeteren.

 

Het NES neemt een aantal politieke successen voor zijn rekening:

  • afschaffing van de solidariteit van de verhurende eigenaars voor onbetaalde waterrekeningen van oneerlijke huurders
  • afschaffing van de algemeen verbindende bemiddeling inzake huurgeschillen houdende huisvesting
  • belastinghervorming van 2001
  • afschaffing van de cumulatie van de inkomsten uit onroerende goederen tussen echtgenoten in 2004
  • wetten over mede-eigendom
  • acties rond conciërges, liften

 

In 2013 verlaat de Nederlandstalige (minderheids-)vleugel het SNPC. De Franstalige afdeling, die nu lid geworden is van WijBurgers, telt vandaag 18.000 leden. Al die decennia lang heeft SNPC zijn vertegenwoordiging zien vergroten, vooral ten opzichte van de openbare overheden waarvan het de enige gesprekspartner voor de bescherming van de vastgoedeigenaars is geworden. Zo zetelt het in een aantal openbare, adviesverlenende organen en verspreiden de media regelmatig zijn standpunten.

 

Contact: yolande.roekeloos@snpc-nems.be

Bericht aan activisten: de nieuwe campagnetool is beschikbaar

Geplaatst op 16/09/2016 in Een betere werking van de democratie.

Door die nieuwe applicatie van WijBurgers kunnen burgergroeperingen gewicht geven aan hun eisen. De tool bij uitstek dus om uw vraag aan de politici te stellen! De digitale revolutie ten dienste van de dialoog tussen de burger en zijn vertegenwoordigers!

In een representatieve democratie heeft de burger minstens recht op transparantie over de politieke handelingen van de vertegenwoordigers. Daar de kiezer de macht aan afgevaardigden moet afstaan, is het logisch en wenselijk dat hij degenen aan wie hij zijn vertrouwen schenkt, goed kent.

Opdat de informatiebronnen, waarvan de Politieke Databank onderdeel uitmaakt, volledige tevredenheid geven, is een samenwerking van de politici vereist. Zij moeten hun profiel invullen en hun politieke standpunten kenbaar maken. Sommige mandatarissen zeggen dat ze door vragen worden overspoeld. WijBurgers vergemakkelijkt de taak door de vragen te groeperen en als gesloten vragen te verwoorden zodat de antwoorden gemakkelijker kunnen worden geraadpleegd. Zo moet de politicus nog slechts eenmalig op dezelfde vraag antwoorden. Volgers zullen de mandataris niet meer moeten storen, want ze vinden het antwoord gratis in de Politieke Databank.

Interesseer je je voor bijvoorbeeld de patrimoniumtaks, dan kan je het standpunt van de politici zo raadplegen:

Klik op de pagina politieke databank op ‘Geavanceerd zoeken’ > ‘Toon de stellingen’. Selecteer ‘Fiscaliteit’ in het menu ‘Kies een of meer thema’s’. Daar vind je de stelling ‘Successie- en registratierechten moeten worden vervangen door een jaarlijkse belasting gebaseerd op vermogensaangifte’. Selecteer die zin en klik op ‘Zoekopdracht uitvoeren’. Op 25 juli 2016 gaf het resultaat een lijst van 216 politici. (De gratis bezoeker ziet de eerste 20). Wil je het zoekresultaat verfijnen door op andere criteria te filteren, klik dan op ‘Nieuwe zoekopdracht’ > ‘Geavanceerd zoeken’ > ‘Toon de andere criteria’. Selecteer in het menu ‘Lid van een parlement’ bijvoorbeeld ‘Lid van om het even welk parlement’. Klik vervolgens bijvoorbeeld op ‘Toon de stellingen’ en vink onderaan deze antwoorden uit: ‘Spreekt zich niet uit’, ‘Eerder niet akkoord’, ‘Helemaal niet akkoord’.  Het resultaat toont een lijst van 23 afgevaardigden die zich voor de patrimoniumtaks uitspreken. Als je op de naam van de politicus klikt, kom je op zijn persoonlijk profiel terecht. Daar klik je op het tabblad ‘Standpunten van de politicus’ om alle antwoorden op de vragen van de Politieke Databank te bekijken. Je kan een thema selecteren.

Sinds eind 2015 kan iedereen vragen voorstellen om in de Politieke Databank toe te voegen. WijBurgers biedt een dienst ‘peiling van de politici’ aan die op haar website wordt beschreven.

De nieuwigheid voor deze zomer van 2016 is de ‘campagnepagina’ waarmee de vraag omhoog geduwd wordt. De promotor van de vraag maakt de pagina op de gebruikelijke wijze bekend (sociale netwerken, elektronische mailing, webpublicaties, aankondigingen in de pers). Daar krijgt de bezoeker de lijst van de politieke mandatarissen die niet hebben geantwoord. De bezoeker kan selecteren aan welke politici hij een herinnering wenst te sturen. De herinneringen worden in een enkele klik verzonden.

De eerste campagne die zo wordt opgestart, betreft de internationale handelsakkoorden (TTIP …). Zij is een initiatief van de vzw MPEVH.

Overeenkomstig haar statuten blijft WijBurgers neutraal en zet ze haar tool ter beschikking van alle betrokken burgers en instellingen. De campagnepagina duidt aan wie de initiatiefnemer van de campagne is. Laatstgenoemde moet niet noodzakelijkerwijze neutraal zijn. De aanwijzingen bij de vragen (die aan openbare mandatarissen worden gesteld) worden onder de verantwoordelijkheid van WijBurgers gepubliceerd en zijn neutraal.

Jean-Paul Pinon, 25 juli 2016

Een nieuw lid: Bplus

Geplaatst op in WijBurgers.

De VZW B Plus, gesticht in 1998, is een pluralistische en niet-partijgebonden beweging die zich wil zich inzetten voor een versterking van de Belgische staat vanuit een universeel, democratisch en vooruitstrevend ideologisch project. Dit project gaat ervan uit dat een moderne staat stoelt op volwassen burgerschap, verantwoordelijkheidszin, samenhorigheid en solidariteit.
De visie van B Plus op het België van morgen is gebaseerd op de volgende algemene principes:

Een federaal Belgïe

Het bevorderen van een multicultureel België in een echt federaal verband, toekomstgericht en open naar de wereld toe, is het België waar B Plus voor staat; een België met zelfrespect en aantrekkelijk voor zowel de eigen bevolking als voor de buitenwereld.

B Plus verzet zich met klem tegen elke vorm van separatisme en de beweging kiest resoluut voor een evenwichtig federaal België, waarin zowel belang gehecht wordt aan de eenheid van het land als aan de autonomie van de deelstaten.

B Plus beschouwt het confederalisme als een verdekte vorm van het separatisme.

Een solidair Belgïe

Solidariteit tussen gemeenschappen, generaties, standen en personen van verschillende herkomst of met een verschillende moedertaal is het cement van elke maatschappij.

B Plus pleit zowel voor solidariteit tussen de burgers als voor solidariteit tussen de deelstaten.

Een efficiënt Belgïe

Elke institutionele entiteit kan maar overleven en tegemoet komen aan de wensen van elke burger, indien haar structuren en haar organisatie op een efficiënte manier worden opgebouwd.

Om de huidige federale staat meer efficiënt te maken pleit B Plus voor de toepassing van de vijf volgende principes:

Vereenvoudiging van de staatsstructuren

Momenteel zijn er in België zes niveaus die tussenkomen in de politieke besluitvorming.

B Plus pleit voor een open en transparant debat dat te gronde wordt gevoerd om het aantal beslissings- en beleidsniveaus in te perken, waarbij efficiëntie als belangrijkste maatstaf gehanteerd wordt.

Het subsidiariteitsprincipe

De bevoegdheden moeten toegekend worden aan het niveau waar de bevoegdheden met de grootst mogelijke efficiëntie worden uitgevoerd.

Evenwicht tussen het federaal niveau en de deelstaten

Een samenhangend en evenwichtig federaal systeem veronderstelt een zo duidelijk mogelijk omschreven bevoegdheidsverdeling.

B Plus pleit voor het creëren van de mogelijkheid om dossiers van conflictueuze situaties door het federaal niveau te laten behandelen en op te lossen.

Een federale kieskring

Op het huidige federale niveau bestaat er geen enkele electorale band tussen de globale bevolking van het land en het bestuur van de federatie.

Om dit democratisch deficit recht te zetten pleit B Plus voor de invoering van een federale kieskring (voor een deel van de verkozenen).

Een efficiënt statuut voor Brussel

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en Brussel Stad, hoofdstad van ons land, Vlaanderen, de Franse Gemeenschap en zetel van de Europese Commissie, hebben een niet te onderschatten rol en verantwoordelijkheid als ontmoetingsplaats van gemeenschappen van het land.

B Plus is van oordeel dat de wetgevende macht van Brussel op hetzelfde niveau geplaatst zou moeten worden als dat van Vlaanderen of Wallonië, wat zou overeenstemmen met de realiteit van een federaal land met 3 (of 4) Gewesten.

Een europese verantwoordelijkheid

De visie van B Plus op de Belgische federale staat is niet alleen van nationaal, maar ook van internationaal en Europees belang. België ligt immers op het kruispunt van de Latijnse en Germaanse cultuur. Het land moet dus kunnen bewijzen dat een meertalige en multiculturele democratie levenskrachtig kan zijn. Het uiteenvallen van de Belgische federatie zou voor de Europese Unie een heel slecht signaal zijn.

Promotie van de meertaligheid

Om verdere polarisatie tussen Vlamingen en Franstaligen te verminderen promoot B Plus de meertaligheid in zoveel mogelijk aspecten van het dagelijkse leven, mits natuurlijk de evenwichten ingeschreven in Artikel 4 van de Grondwet, te behouden.

B Plus als catalysator

B Plus wil een katalysator zijn voor vernieuwende en vooruitstrevende ideeën. Verder wil de beweging de krachten bundelen en druk uitoefenen op de bestaande structuren.

B Plus pleit voor meer wederzijds vertrouwen, luisterbereidheid en zin tot samenwerken en zal zich blijvend afzetten tegen elke poging om de taalgroepen in ons land tegen elkaar op te zetten.

Brussel, 20/8/2016

De inzet van de internationale handelsverdragen (TTIP, CETA …)

Geplaatst op 11/08/2016 in Onze campagnes.

De Europese Unie onderhandelt over internationale handelsverdragen, waaronder het TTIP, omdat er veel hindernissen voor de internationale handel zijn. De douanerechten zijn er daar slechts een van. De internationale handel kan de productiviteit verbeteren en daarmee ook de prijs van de goederen en diensten. Die internationale akkoorden kunnen echter een grotere weerslag hebben dan de zuivere handel. Verschillende verenigingen gaan tegen sommige bepalingen van die akkoorden in. Een van hen is de vzw MPEVH die de nieuwe campagnetool van WijBurgers gebruikt om de politieke wereld te sensibiliseren.

 

De Europese Unie onderhandelt over vrijhandelsverdragen met de Verenigde Staten (TTIP) en Canada (CETA). Andere ‘minder belangrijke’ overeenkomsten zijn in onderhandeling met belangrijke partners zoals Japan, China …

De Europese Commissie geeft deze redenen op om zulke overeenkomsten te sluiten:

  • besparingen op de douanerechten
  • afzetmarkten voor dienstverrichters
  • transparante en efficiënte mechanismen voor de bescherming van investeringen en het beslechten van geschillen over de investeringen
  • een wederzijdse erkenning van de beroepsbekwaamheden
  • het vergemakkelijken van de overdracht van personeel van de ondernemingen en andere professionelen
  • meer mogelijkheden voor de Europese ondernemingen om de diensten na verkoop te leveren
  • toegang tot overheidsopdrachten in de partnerstaat
  • besparingen op de kosten betreffende de herhaling van tests (voor de registratie van de producten)
  • een betere bescherming van de innovaties en creaties van de Unie
  • een marktvoordeel voor de producenten van traditionele, Europese producten
  • een betrokkenheid bij duurzame ontwikkeling.

 

Geostrategie

De verdragen kortsluiten enigszins het werk van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). Op zich kan dat positief zijn. De op maat gemaakte overeenkomsten met de verschillende werelddelen vergemakkelijken de handel zodat de weg wordt vrijgemaakt om de voortgang op WTO-niveau te onderhandelen.

Op geostrategisch vlak is de oprichting van een trans-Atlantische vrijhandelszone niet neutraal. Zij kan een polarisatie van de wereld creëren, waarbij de westerse landen tegenover ‘de anderen’ worden geplaatst. Indien de verdragen bovendien het ultra liberale Angelsaksische model toepassen, kan de Europese Unie als het jongere broertje van de Verenigde Staten worden beschouwd. Die risico’s motiveren sommige strategen, zoals bijvoorbeeld Pierre Defraigne, om de TTIP- en CETA-aanpak aan de basis aan te vechten.

 

Ratificatie van de verdragen

De overeenkomsten verbinden alle ondertekenende staten. Het is moeilijk om terug te komen op genomen verbintenissen omdat dat een hervormingsovereenkomst op zijn beurt door alle partijen moet worden geratificeerd. Daarom analyseren ideologen van allerlei slag de oriëntaties van de soms vrij technische bepalingen.

Alvorens we enkele sectorale aangelegenheden becommentariëren, dient ermee rekening te worden gehouden dat er een procedurele strijd aan de gang is voor de ratificatie van de overeenkomsten. Aan Europese zijde moet het Europees Parlement een dergelijk verdrag in ieder geval ratificeren. Als en slechts de overeenkomst gemengd is, wat wil zeggen dat het niet alleen specifiek commerciële bepalingen bevat, moeten de nationale parlementen het eveneens ratificeren. Hoe meer instanties bij de ratificatie betrokken zijn, hoe meer ze gedwongen zullen worden om het akkoord in zijn geheel aan te nemen of te verwerpen zonder het te kunnen amenderen.

Meerdere regeringen van de lidstaten hebben verklaard de TTIP en CETA als gemengd te beschouwen. Net als andere radicale linkse partijen heeft SYRIZA in Griekenland haar vijandigheid ten opzichte van het TTIP uitgesproken. De regering-Tsípras I, die bij de verkiezingen in januari 2015 aan de macht is gekomen, heeft destijds aangekondigd dat ze haar vetorecht zou gebruiken om te verhinderen dat de Raad van de Europese Unie het TTIP ondertekent.

 

Sociale, milieu- en sanitaire normen

De trans-Atlantische verdragen zouden moeten leiden tot een geleidelijke harmonisatie van de voorschriften en van de wederzijdse erkenning van de geldende regels en normen. De ondertekenende staten moeten zich ertoe verbinden om “hun wetten, voorschriften en procedures conform te maken” met de bepalingen van het akkoord.

De Noord-Amerikaanse partners hebben sociale, milieu- en sanitaire eisen die vaak ver onder de Europese niveaus liggen. Europeanen hebben echter lagere eisen op andere vlakken, zoals in de bankensector. Veel waarnemers vragen zich af hoe een harmonisatie mogelijk is zonder de Amerikaanse of Europese eisen te verlagen. De angsten worden versterkt door een gebrek aan helderheid bij het opstellen van die overeenkomsten.

De Europese Commissie vermeerdert de verklaringen volgens dewelke geen enkel akkoord de verworvenheden inzake milieu- en sociale normen kan beïnvloeden. Bekijk bijvoorbeeld het handelsbeleid van 2015 van de Commissie “Handel voor iedereen – Naar een meer verantwoord handels- en investeringsbeleid”.

 

De liberalisering van sommige bedrijfstakken

De keuze tussen de vrije markt en het monopolie is van essentieel belang. Europa heeft de afgelopen jaren meerdere liberaliseringsprocessen ondernomen, waaronder de telecommunicatie, het vervoer, de post … In sommige sectoren is er een infrastructuur waarvan het niet wenselijk is dat die wordt herhaald. Ze blijft dus een monopolie die onder controle staat van een toezichthouder: de spoorwegen, het vervoer van gas, elektriciteit en water. In die gevallen heeft de EU een ontbundeling van de activiteiten opgelegd. Er wordt gestreefd naar een liberaal product dat via de infrastructuur doorreist. Zo kan de verkoop van elektriciteit een vrije markt zijn terwijl monopolisten de kabels beheren. Hoe dan ook, een markt liberaliseren betekent geen grenzeloze vrijheid voor de handelaars. De wetgever regelt de markten door technische normen en openbaredienstverplichtingen op te leggen.

De situatie is niet volledig uniform binnen Europa. Gezondheidszorg, bijvoorbeeld, wordt in Spanje en het Verenigd Koningrijk gratis verstrekt op voorwaarde dat er een beroep op de openbare gezondheidszorg wordt gedaan. Daarbuiten is er geen enkele terugbetaling.

Moet de EU vrij zijn om bedrijfstakken te liberaliseren of te (her)nationaliseren? De laatst gekende tekst voor het handelsverdrag, CETA, tussen de EU en Canada vermeldt het beginsel dat alle bedrijfstakken vrij toegankelijk zijn voor de ondernemingen van de partner, behalve diegene die op de bijgevoegde negatieve lijst vermeld staan. Sommigen vinden echter dat die internationale overeenkomsten de vrijheid van de staten op dat gebied beperkt terwijl de Europese Commissie verklaart dat de verdragen de EU niet inperken.

 

De economische remmen aan de tenuitvoerlegging van de nieuwe milieudoelstellingen

Kan, wanneer een staat voldoet aan de verplichtingen en milieutechnische aanbevelingen van de COP21, worden toegestaan dat hij een schadevergoeding moet betalen aan de investeerders wegens handelsverlies dat gekoppeld is aan de besluiten die daaruit zouden kunnen voortkomen.

Op 12 december 2015 hebben alle deelnemers van de COP21 een internationaal klimaatakkoord gevalideerd dat op alle staten van toepassing is met als doel een beperking van de opwarming van de aarde vastleggen tussen 1,5 °C en 2 °C tot het jaar 2100. De lidstaten hebben zich er bijgevolg toe verbonden om drastische maatregelen te treffen inzake de uitstoot van koolstof, wat zal resulteren in een gewijzigd gebruik van de fossiele energiebronnen en kosten zal meebrengen.

De ontwerpen van de TTIP- en CETA-verdragen zouden trouwens officieel mechanismen invoeren waarmee ondernemingen schadevergoedingen kunnen vragen indien maatregelen hun investeringen of winsten zouden kunnen beïnvloeden. Het begrip ‘eerlijke en gelijke behandeling’ verwijst in die context naar de verplichting van de staten om de legitieme verwachtingen van de investeerders na te leven. Dat wil zeggen dat als een staat in zijn wetgeving een maatregel wijzigt die tot dusver positief is voor een investeerder, laatstgenoemde een financiële vergoeding kan vragen. Zulke mogelijkheid tot arbitrage is al in veel vrijhandelsverdragen aanwezig en is ontworpen om de investeerders tegen een politieke ommezwaai van de staten te beschermen. Het is dus een soort van verzekering tegen wettelijke risico’s, zelfs wanneer de bedoelde wetswijzigingen gerechtvaardigd zijn wegens belangrijke sociale, milieugebonden en economische motieven.

Het TTIP-onderhandelingsmandaat bepaalt dat “het akkoord een efficiënt en modern mechanisme dient te begrijpen voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten dat de transparantie, de onafhankelijkheid van de arbiters en de voorspelbaarheid van het akkoord waarborgt, onder meer door de mogelijkheid tot een bindende interpretatie door de partijen”. Op 13 januari 2015 heeft de Europese Commissie de conclusies van een openbare raadpleging voorgesteld betreffende het mechanisme voor geschillenbeslechting tussen investeerders en staten (ISDS). De Europese commissaris voor handel Cecilia Malmström geeft toe dat “uit de openbare raadpleging duidelijk blijkt dat de Europeanen zeer sceptisch zijn over het instrument voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten”.

 

De regularisatie van de banksector

Is het aanvaardbaar dat een internationaal akkoord rechtstreeks of onrechtstreeks de bevoegdheid en de vrijheid van de staat beperkt om het bankwezen te regelen?

Iedere staat heeft een regulerende instantie voor zijn banksector. In België is de voormalige ‘Commissie voor het Bankwezen’ de ‘Autoriteit voor Financiële Diensten en Markten (FSMA)’ geworden. De wetgever heeft de FSMA veel bevoegdheden gegeven waarmee ze acties kan voeren ter bevordering van de bescherming van de consument en de integriteit van de markten.

De handelingsruimte voor de staat om de regulering van het bankwezen te hervormen zou verkleind worden als de banken op vergoedingen aanspraak konden maken voor iedere nieuwe wet die hun winst beïnvloedt.

De macht van de regulerende instantie wordt logischerwijze begrensd via de bevoegdheden die de wet haar toekent.

Van de vele inzetten bespreken we er drie:

(1) De financiële crisis van 2007 heeft aangetoond in welke mate de regularisatie van het bankwezen gebrekkig was. De verantwoordelijkheid van de wetgevers en de ministers van Financiën is waarschijnlijk niet voldoende benadrukt. Ondanks de versterkte controle van de solvabiliteit van de banken blijven de observatoren sceptisch over de doeltreffendheid van de maatregelen die worden uitgevoerd.

(2) De belasting op financiële transacties zoals die momenteel bestaat, draagt niet doeltreffend bij tot het beperken van financiële speculatie.

(3) De staat moet de systeemrisico’s beheren die tot bankfaillissementen kunnen leiden. Veel staten (en dus hun burgers) werden gedwongen om banken te herkapitaliseren die zich op de rand van insolventie bevonden. Sommigen vragen zich af of het niet de belastingplichtige is die uiteindelijk gedwongen wordt om kapitaalverliezen van aandeelhouders deels te vergoeden. De richtlijn van 11 december 2015 betreffende het herstel en de afwikkeling van banken (BRRD) heeft tot doel de belastingbetaler te beschermen. Dit kan meer risico’s inhouden voor de schuldeisers van de banken, waaronder de spaarders. In België garandeert de Staat inmiddels bankdeposito’s voor 100.000 euro.

Jean-Paul Pinon, 11/8/2016

 

Hoe kan ik mijn profiel als politicus bewerken?

Geplaatst op 22/07/2016 in WijBurgers.

1) De toegangscode als politicus verschilt van de code die toegang geeft tot de Politieke Databank (de Atlas).
Als politicus ontvangt u regelmatig uitnodigingen om uw profiel aan te vullen. In die uitnodigingen vindt u een hyperlink dewelke u toegang geeft tot uw profiel zonder dat u daarvoor uw toegangscodes moet ingeven. Als u op de link klikt, dient u een paar seconden te wachten alvorens het formulier actief wordt.
2) Wachtwoord vergeten:

  • a) Voor toegang als gebruiker van de Atlas: zie de FAQ.
  • b) Voor toegang als politicus:
  • (i) Gebruik de hyperlink om toegang tot uw profiel te verkrijgen. U kunt uw nieuw wachtwoord vrij bewerken in het overeenkomstige veld van uw profiel.
  • (ii) Indien u niet meer over een geldige hyperlink beschikt, kunt u er één op de volgende manier aanvragen:
  • Op de startpagina directory.wecitizens.be/nl klikt u op ‘login’.
  • Onderaan de linkerkolom klikt u op ‘wachtwoord vergeten’.
  • Anders kunt u contact nemen met : info@wecitizens.be

    3) Uw profiel bestaat uit twee tabbladen: ‘het persoonlijk profiel’ en ‘de standpunten van de politicus’. Daarenboven kan de politicus onder ‘profiel visualiseren’ op ieder moment het resultaat van het ‘brede publiek’ op zijn profiel raadplegen. De knop ‘bewerken’ brengt u terug naar de bewerkmodus.

    • Bepaalde wijzigingen moeten eerst door de administrator van het systeem worden gevalideerd alvorens zij publiek worden gesteld. Voor die velden zal de knop ‘profiel bekijken’ de nieuwe resultaten pas na een aantal dagen tonen. U dient in ieder geval op ‘opslaan’ te klikken om de nieuwe gegevens te bewaren.

     

    • Als politicus kunt u ervoor kiezen om uw privécontactgegevens niet te laten publiceren. De parameter ‘akkoord voor publicatie’ staat standaard positief ingesteld. Als u die in ‘nee’ verandert, worden uw privécontactgegevens wel bewaard, maar kunnen ze alleen door de administrator van het systeem worden opgevraagd. Het publiek kan echter steeds uw postcode en woonplaats zien.

     

    • U kunt een foto (of logo) importeren in JPG-, PNG- of GIF-formaat. De aangewezen grootte bedraagt 200×260 pixels. Te grote afbeeldingen (meer dan 2000×2000 pixels) kunnen problemen geven bij de aanpassing van de grootte. Mocht u ondanks de aanwijzingen toch problemen ondervinden, dan mag u ons de afbeelding per e-mail toesturen.

     

    • In uw persoonlijk profiel is er plaats voorzien om de begin- en einddata van openbare functies in te geven. Die data verschijnen niet als dusdanig op uw openbaar profiel. Zij worden uitsluitend gebruikt in gefilterde selecties. Het volstaat dus om uw uitgeoefende functies in uw cv te vermelden.

     

    • Een datum ingeven doet u via een menuutje. Indien u een jaartal ver in het verleden wil aanduiden, klikt u eerst op de bovenste lijn van het menu, bv. ‘augustus, 2015’ om een keuze in maand te kunnen maken. Wanneer u een tweede maal op de bovenste lijn ‘2015’ klikt, kunt u een keuze in jaartal maken. Door middel van de pijltjes in de bovenhoeken kunt u tussen decennia navigeren.

     

    • Is de actor in kwestie een instelling en geen fysieke persoon, dan dient u dat aan te geven in de rubriek ‘geslacht’. Het menu geeft u daar de keuze tussen man, vrouw of instelling. Het gevolg is dat het openbaar profiel het aantal te publiceren rubrieken zal beperken.

     

    • In het formulier ‘standpunten van de politicus’ zijn er twee menu’s die bepalen hoeveel vragen er op de pagina worden weergegeven. In het eerste menu ‘thema’ kunt u de vragen rond een bepaald thema selecteren, bv. ‘fiscaliteit’. Het tweede menu sorteert naargelang de prioriteit van deze vragen:

     

    1. ‘dringend te beantwoorden’: vragen die recentelijk online werden gezet (of terug bovenop de stapel werden geplaatst) en die nog niet door u werden beantwoord;
    2. ‘antwoord nog te geven’: vragen waarvoor u reeds een herinnering hebt gekregen;
    3. ‘beantwoord’: uitsluitend die vragen die u hebt beantwoord;
    4. ‘alles’: alle online geposte vragen .

     

    • Om een vraag te beantwoorden, moet de vraag eerst geselecteerd zijn. Daartoe klikt u in de eerste kolom van het formulier ‘standpunten van de politicus’. Het is mogelijk meerdere vragen te selecteren. Vervolgens klikt u op de rode knop ‘ik geef mijn mening’. Een nieuw formulier verschijnt nu waarin u uw antwoorden op iedere vraag kunt formuleren:

     

    1. Het eigenlijke antwoord met behulp van het menu: ‘helemaal akkoord’ enz.
    2. De kolom ‘Stem in het parlement’ kan niet door de politicus zelf worden bewerkt. Ze wordt door de administrator van het systeem ingevuld eens de resultaten van een parlementaire stemming met betrekking tot de vraag beschikbaar zijn.
    3. In de vierde kolom kunt u een commentaar van maximum 350 tekens ingeven (spaties inbegrepen).
    4. In de volgende kolom, ‘persoonlijke link’, kunt u een URL naar de tekst van uw keuze invoeren.
    5. De laatste kolom geeft het aantal politici weer dat welbepaalde vraag al heeft beantwoord.

    Vergeet niet uw aangebrachte wijzigingen op te slaan.

    Er is geen transparantie zolang de mandataris zijn inkomen niet publiceert

    Geplaatst op 03/07/2016 in Een betere werking van de democratie.

    Voor de verkiezingen ging 94 % van de kandidaten ermee akkoord dat de mandatarissen de inkomsten uit hun politieke activiteit bekendmaken. Nu de debatten achter de rug zijn en als tegenbeweging tegen het algemene conservatisme zal WijBurgers een nieuwe rubriek in de Politieke Databank openen waarin de mandatarissen die aangifte op vrijwillige basis kunnen doen.

    Wat is politieke transparantie?

    Hoe kunnen we zonder transparantie de openbare mandatarissen vertrouwen? Democratie ontluikt naarmate dat informatie vrij circuleert en potentieel voor iedereen beschikbaar wordt gesteld. In Zweden wordt dat principe zeer ruim geïnterpreteerd. Daar kan iedere burger bijvoorbeeld op schriftelijk verzoek de belastingaangiften van zijn buur verkrijgen.

    Transparantie is de hoofdremedie tegen corruptie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de belangrijkste organisatie die tegen corruptie opkomt, ‘Transparancy International’ heet. Het valt te betreuren dat de Belgische tak van die ngo Transparency Belgium niet invloedrijker is.

    Politieke transparantie die naar de openheid in de openbare instellingen verwijst, is moeilijk te meten. Als we beogen dat de aankondigingen en concrete verwezenlijkingen op elkaar zijn afgestemd, dan moeten we zwaar investeren om deze vorm van transparantie te controleren. Het zit anders met de formele transparantie die wordt gemeten aan de hand van de regels inzake openbaarmaking van informatie, zoals bijvoorbeeld de toegang tot administratieve dossiers, de vermelding van de motivering van beslissingen …

    Theoretisch gezien hebben we een noemenswaardige vooruitgang geboekt. Meerdere wetten waarborgen de publieke toegang tot administratieve dossiers. De praktijk toont echter aan dat de toegang niet altijd gemakkelijk is of dat die zelfs ronduit geblokkeerd is. De Sunlight Foundation die in Washington gevestigd is, spant zich in voor een grotere transparantie in de parlementen (overal ter wereld), door onder meer de ‘open data’. Een van de uitdagingen van de moderne democratie is inderdaad de toegankelijkheid van informatie via het internet en de mogelijkheid om die in een exploiteerbaar elektronisch formaat te downloaden.

    Politici doen moeilijk

    Wat de politici in België betreft, hebben we nog een lange weg te gaan, al was het maar om de formele transparantie te bereiken. Een mooi initiatief in die richting is de Politieke Databank, een soort Wikipedia van de Belgische politici. Daarin duiden we de volledigheidsgraad aan per persoonlijke fiche van iedere politicus. Het gemiddelde bedraagt voor de 2.761 opgenomen mandatarissen 42,7 %. Dat gemiddelde is hetzelfde voor iedere taalgemeenschap.

    De beste kandidaat bereikt een transparantiegraad van 85 %: Chris Taes, CD&V-burgemeester van Kortenberg en voorzitter van de provincieraad van Vlaams-Brabant. Hij wordt opgevolgd door Ward Kennes, CD&V-burgemeester van Kasterlee en vertegenwoordiger in het Vlaams Parlement. Op de derde plaats staat Nathalie Muylle, CD&V-vertegenwoordigster in het Vlaams Parlement en schepen in Roeselare. Vervolgens François Bellot, MR-minister in de federale regering. Op de vijfde plaats staat Didier Gosuin, lid van DéFI en minister van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

    Het is duidelijk dat het gemiddelde zal verbeteren indien de burger de transparantie bij zijn mandataris zal opvragen. Om die dialoog tussen de burgers en hun vertegenwoordigers te vergemakkelijken, heeft de Politieke Databank in het tabblad ‘Standpunten van de politicus’ een knop toegevoegd waarmee je in een paar klikken een herinnering verstuurt.

    Verloning van de politici

    Vóór de verkiezingen van 25 mei 2014 heeft WijBurgers de politieke kandidaten hun mening laten uitspreken over de stelling ‘Alle politici moeten de inkomsten aangeven (met inbegrip van de voordelen in natura) die zij uit hun mandaten halen.’. De 1.382 antwoorden zijn als volgt verdeeld:

    Helemaal mee eens 77%
    Veeleer akkoord 17%
    Spreekt zich niet uit 3%
    Veeleer niet akkoord 2%
    Helemaal niet mee eens 1%

    Sommigen hebben hun antwoord na de verkiezingen aangepast. De individuele antwoorden kan je raadplegen op de volgende pagina: Politieke Databank.

    We zouden kunnen besluiten dat dat een lichtend voorbeeld van een verbroken belofte is. Waarop wachten de mandatarissen om hun inkomsten openbaar te maken? Graag citeren we Coluche: “Mensen hebben plezier als ze denken dat ze de politiek de nek kunnen omdraaien, terwijl, algemeen genomen, het vooral de politiek is die ons de nek omdraait.”

    Hoeveel burgers vragen (echt) om transparantie?

    Aan het einde van diezelfde verkiezingen van 2014 heeft WijBurgers deze resultaten gekregen van een bevolkingsonderzoek waarbij 26.574 respondenten ondervraagd werden. Het resultaat wordt in de afbeelding weergegeven en toont dat 89 % van de bevolking een individuele openbaarmaking wenst van de inkomsten bij de uitoefening van openbare mandaten.

    Meer recentelijk stelde Cumuleo de volgende vraag aan haar lezers: “Wenst u dat de mandatarissen de bezoldiging van hun mandaten aangeven?” Meer dan 2.500 personen hebben geantwoord: 77 % zegt ja, zowel voor de publieke als de private mandaten; 20 % zegt ja, maar enkel voor de publieke mandaten; 3% zegt nee.

    Echter, hoeveel burgers hebben eigenlijk verzocht, al was het maar aan een enkele politicus, om zijn inkomsten te publiceren?

    WijBurgers wil graag in de Politieke Databank een rubriek aanmaken waarin politici hun publieke inkomsten kunnen aangeven. We wachten niet dat de publicatie verplicht wordt, mocht dat wenselijk zijn. Het wordt interessant om te zien wie van de mandatarissen ermee instemt om dat op vrijwillige basis te doen. We kunnen dat plan sneller en beter realiseren als je ons steunt met een gift of bijdrage als lid van WijBurgers, met verwijzing naar dit artikel.

    Aangifte van mandaten

    Alle politici zijn wettelijk verplicht om jaarlijks hun lijst van (publieke en private) mandaten bij het Rekenhof neer te leggen. Gelukkig, voor de transparantie, heeft de heer Christophe Van Gheluwe (Cumuleo) het persoonlijk initiatief genomen om die lijsten op het internet bekend te maken. Die lijsten geven weer of een mandaat bezoldigd is zonder het bedrag kenbaar te maken.

    Op 7 juni 2016 heeft Cumuleo een paar illustratieve statistieken gepubliceerd waarin de (on)wil om transparantie bij de mandatarissen blijkt. Daaruit besluit Cumuleo: “Helaas toont deze studie dat het eisen van de politiek verantwoordelijken in België dat ze wetten na te leven een politieke genocide vormt!” »

    Globaal gezien zijn 2.836 mandatarissen sinds 2004 een of meerdere keren in overtreding geweest. Cumuleo pleit ervoor dat de schuldigen ontzet worden. Kunnen we de touwtjes van het openbaar bestuur in handen leggen van mensen die hardnekkig weigeren om regels na te leven die fundamenteel zijn voor de goede werking van de democratie? “Het naleven van de wetten, meer bepaald in de strijd tegen belangenconflicten en corruptie (het belangrijkste doel van de mandaten- en vermogensaangiften), vormt nochtans de basis van de ethiek en de deontologie.”

    De lijst voor 2014 van de 201 mandatarissen die hun mandatenlijst niet hebben ingediend is bekend. Dat vertegenwoordigt 2,7 % van de 7.468 mandatarissen die in Cumuleo zijn opgenomen.

    Verschillen per partij

    Het volgende diagram toont het percentage vertegenwoordigers per partij die aan hun verplichtingen hebben voldaan door hun vermogen (onder gesloten omslag) en mandaten aan te geven gedurende de ganse periode van hun mandaat, teruggaande tot 2004.

    MandatarissenMandatenPatrimonium

    Hoe kunnen we het aantal mandatarissen in overtreding terugdringen?

    Cumuleo geeft twee aanbevelingen:

    1) de partijen nemen interne maatregelen om ervoor te zorgen dat hun mandatarissen hun verplichtingen inzake transparantie nakomen en passen sancties toe in geval van weigering.

    2) het parket vervolgt systematisch de overtredingen in mandaten- en vermogensaangiften. Sinds 2004 zijn slechts een tiental mandatarissen (ofwel 0,35 % van de overtredingen) vervolgd. Het gebrek aan sancties is een effectieve straffeloosheid dat een negatief signaal naar de maatschappij uitzendt.

    Jean-Paul Pinon, 9 juni 2016

    Voorstelling van de Vlaamse Volksbeweging (VVB)

    Geplaatst op in WijBurgers.

    De Vlaamse Volksbeweging (VVB) neemt haar rol op als behartiger van de belangen van Vlaanderen. Net zoals haar Franstalige buur in het Zuiden, ervaren Vlamingen dat ze “met handen en voeten gebonden zijn in het Belgische staatsbestel. Vlaanderen wil richting A op, Wallonië wil richting B op.” De Vlaamse Volksbeweging is voorstander om beide regio’s de volle bevoegdheden te verschaffen om dit te bewerkstelligen.

    De VVB streeft naar de maatschappelijke, culturele en politieke ontvoogding van Vlaanderen tot een onafhankelijke staat in Europa en speelt daarbij een proactieve voortrekkersrol bij het behartigen van de Vlaamse belangen. Als niet-partijpolitieke, pluralistische vereniging wil ze daarom via socioculturele weg de brede publieke opinie bij dat streven betrekken en aanzetten tot actieve inzet in het democratische besluitvormingsproces.

    De Vlaamse Volksbeweging gaat met een drietrapsraket te werk om onze doelstellingen te verwezenlijken:

    1. De VVB heeft een professionele studiedienst die deskundig dossiers die de VVB aanbelangen voorbereidt. Brussel en haar politiezones, Plan B, de transfers van Vlaanderen naar Wallonië, de taalwetgeving, de voorbereiding van een onafhankelijk Vlaanderen (zoals met een Witboek naar Schots voorbeeld)… worden uitgebreid onderzocht en uit dat onderzoek worden standpunten en aanbevelingen gepuurd.
    2. Eens de studiedienst dossiers heeft voorbereid, plant VVB – indien nodig – lobbywerk in door af te spreken met de juiste mensen op de juiste positie. Dat kan gaan over een parlementslid of een kabinetschef, maar ook over collega’s uit het middenveld afhankelijk van het dossier en het doel. Dan trachten VVB hetgeen is voorbereid aan de man (of vrouw) te brengen.
    3. Om haar zichtbaarheid als organisatie te verhogen vertaalt VVB haar standpunten regelmatig via eigen media (sociale netwerken: Facebook en Twitter, webstek en tijdschrift Grondvest) maar ook via de traditionele (nationale media) zij het digitaal zoals bijvoorbeeld via Knack.be of via de analoge papieren media.

    Kandidaten kunnen lid worden via vvb.org/wordlid . Je kunt lid worden vanaf €10.

    Brussel, 21 juni 2016