Campagne - Non classé @nl

  • "Like" deze campagne om ze te promoten.

    Hebt u geen Facebook-account? Schrijf u in!

  • U kunt deze campagne financieel steunen

    Doe een gift en zeg ons voor welke campagne die bestemd is.

.

Duurzame ontwikkelingsdoelstellingen (SDG’s)

Geplaatst op 17/02/2020 in Non classé @nl.

De naam Sustainable Development Goals (SDG’s) wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar de zeventien doelstellingen die de Verenigde Naties in september 2015[1] hebben vastgesteld.  Elk van de 17 doelstellingen wordt vertaald in subdoelstellingen, de zogenaamde targets, die tegen 2030[2]. moeten worden bereikt. We naderen dus de vijfde verjaardag van de goedkeuring van dit programma na een derde van het traject.

 

1. Geen armoede

2. Geen honger

3. Goede gezondheid en welzijn

4. Kwaliteitsonderwijs

5. Gendergelijkheid

6. Schoon water en sanitair

7. Betaalbare en duurzame energie

8. Waardig werk en economische groei

9. Industrie, innovatie en infrastructuur

10. Ongelijkheid verminderen

11. Duurzame steden en gemeenschappen

12. Verantwoorde consumptie en productie

13. Klimaatactie

14. Leven in het water

15. Leven op het land

16. Vrede, veiligheid en sterke publieke diensten

17. Partnerschappen om doelstellingen te bereiken

 

Er zijn in totaal 169 ‘targets’, en deze zijn nog algemeen genoeg om gemeenschappelijk te zijn voor alle betrokken landen. Ten behoeve van communicatie worden ze soms gegroepeerd in vijf gebieden, de ‘5P’s’: people, prosperity, planet, peace, partnerships. De implementatie van de SDG’s, die op staatsniveau plaatsvindt, vereist de actieve inzet van de overheden en alle actoren (bedrijven, lokale overheden, verenigingen, onderzoekers enz.).

 

Het programma bestrijkt alle gebieden van de menselijke ontwikkeling. De klimaatactie is een van de 17 doelstellingen (nr. 13). Die doelstelling is gericht op het beheersen van de gevolgen van de opwarming van de aarde: “De veerkracht en het aanpassingsvermogen versterken van met klimaat in verband te brengen gevaren en natuurrampen in alle landen”.

 

In januari 2016 heeft de secretaris-generaal van de VN een groep van 17 eminente personen benoemd om hem bij te staan in de campagne ter bevordering van de duurzame ontwikkelingsdoelstellingen. Koningin Mathilde[3] van België is één van hen.

 

Op 11 maart 2016 heeft de VN een lijst van 244 statistische of kwalitatieve indicatoren vastgesteld om de vooruitgang te volgen. Eurostat (het Europees bureau voor de statistiek) heeft een lijst van 100 indicatoren opgesteld om de door de Europese Unie en haar lidstaten geboekte vooruitgang te beoordelen. De Bertelsmann Stiftung publiceert onder andere een SDG-landenindex.

 

België staat op de 16de plaats op een totaal van 162 geanalyseerde landen, met een score van 78,9%. Het scoort slecht op de doelstellingen ‘Leven in het water’ en ‘Verantwoorde consumptie en productie’. Met betrekking tot ‘Leven in het water’ betreft het probleem de gezondheid van de zee, de zuiverheid van het water en het gebrek aan gegevens over het toezicht op de vispopulaties. Voor de doelstelling ‘Verantwoorde consumptie en productie’ heeft België een score van 46,6%. De index wordt berekend op basis van statistieken over de productie van verschillende soorten afval, SO2-emissies en stikstofverontreiniging.[4]

 

In de preambule van de Waalse gewestelijke beleidsverklaring (GBV) [5]  is de volgende paragraaf opgenomen: “De overgang maakt deel uit van de verwezenlijking tegen 2030 van de 17 duurzame ontwikkelingsdoelstellingen die door de Verenigde Naties zijn aangenomen, waarbij systematisch rekening wordt gehouden met het respect voor de grenzen van de planeet, de sociale rechtvaardigheid en de economische welvaart, en waarbij alle belanghebbenden worden betrokken bij de ontwikkeling van een visie voor 30 jaar (2050) die vanaf de huidige legislatuur zal worden vertaald in concrete acties.”  Het is niet verwonderlijk dat in hoofdstuk 28 van de GBV, dat gewijd is aan Europa en de wereld, explicieter wordt verwezen naar de SDG’s.

 

Ook aan Vlaamse zijde vermeldt het Regeerakkoord Vlaamse Regering[6]  in het hoofdstuk ‘Buitenlands beleid en toerisme’ de bereidheid om de SDG’s na te streven, onder meer door samen te werken met partnerorganisaties.

 

De GBV van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest[7]  maakt geen expliciete vermelding van de SDG’s, maar zo luidt de titel van as 2 “Een Gewest dat voor zijn economische en sociale ontwikkeling deel uitmaakt van een referentie-omgevingsovergang naar Horizon 2050”. De regering verbindt zich ertoe de Europese doelstelling te benaderen (sic) om tegen 2050 koolstofneutraal te zijn.

 

Op 28 november 2018, aan de vooravond van de klimaattop van de Verenigde Naties (COP24) in Katowice (Polen), heeft de Europese Commissie haar strategie gepresenteerd om tegen 2050 koolstofneutraliteit in de EU te bereiken.[8]

 

De SDG’s bieden een interessant internationaal evaluatierooster om de zwakke punten van elk land in kaart te brengen en zo prioritaire aandachtsgebieden voor te stellen. De regeringen zijn het eerste doelwit, maar de burgers verwijzen steeds vaker naar die SDG’s om de geldigheid van hun initiatieven te rechtvaardigen.

 

Jean-Paul Pinon, 30 januari 2020

 


[1] https://fr.wikipedia.org/wiki/Objectifs_de_d%C3%A9veloppement_durable

[2]https://www.sdgs.be/sites/default/files/content/brochure_sdgs_fr.pdf   et https://www.un.org/sustainabledevelopment/fr/objectifs-de-developpement-durable/

[3] https://www.parismatch.com/Royal-Blog/famille-royale-Suede/La-princesse-Victoria-de-Suede-enceinte-et-la-reine-Mathilde-de-Belgique-personnalites-eminentes-de-l-ONU-pour-les-ODD-developpement-durable-899797

[4] Sachs, J., Schmidt-Traub, G., Kroll, C., Lafortune, G., Fuller, G. (2019): Sustainable Development Report 2019. New York: Bertelsmann Stiftung and Sustainable Development Solutions Network (SDSN); https://dashboards.sdgindex.org/#/

[5] https://www.wallonie.be/sites/default/files/2019-09/declaration_politique_regionale_2019-2024.pdf

[6] file:///C:/Users/Jean-Paul/Documents/Regeerakkoord_Vlaamse_Regering_2019_2024.pdf, ‘Buitenlands beleid en toerisme’  §3.2. (p. 164) ‘Multilateraal’

[7] http://www.parlement.brussels/wp-content/uploads/2019/07/07-20-D%C3%A9claration-gouvernementale-parlement-bruxellois-2019.pdf

[8] https://ec.europa.eu/clima/policies/strategies/2050_nl

De aarde is plat, ze gaat branden.

Geplaatst op 16/02/2020 in Non classé @nl.

Lezersbrief over de strijd tegen de CO2-uitstoot

 

Elke dag voeden de officiële media de angst bij alle burgers van de Europese Unie voor de gevaren van CO2. Toegegeven dient te worden dat de problemen in de praktijk zeer ernstig moeten worden voordat er op wereldschaal politieke besluiten worden genomen. Maar het gaat mij te ver om het publiek onbewezen hypothesen voor te leggen als onweerlegbare wetenschappelijke waarheden …

De theorie van de platte aarde wordt overal steeds populairder.

Het lijkt erop dat één op de vier Amerikanen aanhanger is van die theorie. [1]  Verrassend genoeg stelt dit fenomeen ons in staat om de ineenstorting van het onderwijs in het Westen te meten (PISA). In het verleden wisten de mensen dat ze niets wisten. Tegenwoordig denkt iedereen, door een steeds formelere maar “vooraanstaande” opleiding, die gelijk is voor iedereen, dat ze “alles” weten en heeft iedereen wel ideeën over “alles”.

En zo verspreidt zich de theorie van de platte aarde dankzij Google: duizenden filmpjes van aanhangers trekken de aandacht van de nieuwsgierigen! Dat heeft me geamuseerd… tot de dag dat ik leerde dat veel platanen automatisch elk bewijs van de sfericiteit van de aarde weigeren! Gekke situatie in 2020 waarbij iedereen een smartphone gebruikt en weet dat er satellieten bestaan. De informatie dat satellieten niet bestaan, bereikt platanen via satellieten… die volgens hen niet bestaan. Dat is gewoon geweldig.

De doctrinaire houding van het IPCC roept analogieën op

En ik ben bang dat klimaatalarmisme een soortgelijke aanpak is, niet omdat de IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change)-modellen[2]  gebaseerd zijn op een vlakke aarde, maar omdat alleen “bewijzen” worden geleverd dat het einde van de wereld nabij is als we de CO2-productie niet dringend beperken. Degenen die de onschuld van CO2[3] vaststellen bestaan gewoonweg niet, ze worden afgeschreven. Wikipedia is volgzaam. Gaan we terug naar de Middeleeuwen? Zullen we meer veroordelingen zien zoals die van Giordano Bruno en Galileo?

Zonder het IPCC zou de ecologie in de internationale vorm die we kennen nooit de onmiskenbare invloed en het succes hebben gehad die ze vandaag de dag geniet. Het gaat hier om een organisatie met een beperkte personeelsbezetting en een beperkt budget, waarvan de ‘aanbevelingen’ niet juridisch bindend zijn, maar die toch overal ter wereld als de ‘Voice of Science’ worden overgenomen, overwogen, uitvergroot en geciteerd. Het is bovenal een politieke organisatie. [4]

De thermische werking van de atmosfeer voor Dummies

De realiteit is niet gemakkelijk te begrijpen, ik ben er al 10 jaar naar op zoek en zou graag een antwoord willen hebben op de vraag die steeds meer mensen zich stellen: hoe werkt onze atmosfeer, hoe levert zij ons die extra 90°C op die we zonder haar niet zouden hebben? (Het IPCC, met zijn model met een platte aarde, spreekt over een winst van 33°C). Vervult CO2 een rol?

Een kort antwoord kan worden gegeven:

1/ De atmosfeer is bijna transparant voor het licht dat van de zon komt en dat de grond verwarmt.

2/ De atmosfeer is bijna ondoorschijnend voor de infraroodstraling die de grond kan uitzenden. De grond verwarmt de lucht door geleiding en convectie (zoals in een kas). De stralingscomponent heeft een beperkte rol en kan worden genegeerd. [5]  

3/ Geleidelijk aan stijgt de warme, lichtere lucht. De afstand tussen de luchtmoleculen neemt toe en de warmte van de lucht, waarvan de temperatuur met bijna 90°C is gedaald, kan dan naar de ruimte worden gestraald.

Opmerking: dit alles is complexer dan drie stappen hierboven vanwege de wolken en vele andere fenomenen (zoals verdamping en condensatie), maar het essentiële punt is gemaakt en CO2 – als het in hoeveelheid varieert – verandert niets omdat waterdamp, CO2 en andere gassen de lucht ondoorzichtig maken bij vrijwel alle infrarode golflengten.

Broeikaseffect versus isolatie

Als ik zeg dat ik een weerstand van 5 watt heb geïsoleerd om haar temperatuur te verhogen, dan is het duidelijk. Dat heb ik gedaan. Wanneer ik daarentegen zeg dat het de isolatie is die de weerstand opwarmt door het versterken van de door de weerstand geleverde warmte, dan begrijpt iedereen dat ik er de draak mee steek…of dat ik incompetent ben.

Het zijn de isolerende eigenschappen van de atmosfeer die ons de winst van 90°C garanderen. Er wordt geen warmte teruggegeven door de isolatie. NASA presenteert het correct. 

CO2 vs. vervuiling

Steeds meer wetenschappers reageren op wat de media ons vertellen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar de Europese klimaatverklaring van Oslo. [6]. Onder de door het IPCC uitgesloten wetenschappers zijn er degenen die de korte variaties in klimaat verklaren, door andere oorzaken dan CO2, bijvoorbeeld zonnevlekken. [7]

De waarheid komt uiteindelijk altijd aan het licht, hopelijk voordat ze wordt verpest door “groene” energie en andere maatregelen die de enige nuttige maatregelen vervangen, met name die tegen de vervuiling. CO2 is nuttig voor de planeet, die er bijna altijd meer heeft gehad dan nu. CO2 maakt de planeet groener! CO2 werkt als een meststof voor de vegetatie.  Maatregelen ter bestrijding van de vervuiling leveren sommige mensen geen fortuin op. Ze kosten alleen maar geld voor degenen die bijvoorbeeld filters zouden moeten installeren. De filters zijn niet geïnstalleerd en wij dummy’s blijven fabels slikken…

Laten we het klimaat-alarmisme relativeren.

De eerlijke, goed opgeleide burger laat geen ruimte voor twijfel over wat “hoogstaande” wetenschappers, betaald met belastingsgeld, hem als onweerlegbare waarheid presenteren. “De rol van CO2 is bewezen! »

Nieuwsgierige wetenschapper en ongebonden, bestudeer ik deze bewering op het niveau van de fysica en constateer dat het komt door een experiment dat in 1848 is uitgevoerd, een onvolledig experiment van Eunice Newton die zich niet bewust was van het bestaan van argon in de lucht. Als Eunice Newton argon had gekend – aanwezig in een hoeveelheid die 25 keer groter is dan CO2 in de atmosfeer en die een rol speelt die vergelijkbaar is met die van CO2 (in flessen net als in de atmosfeer) – zou zij nooit een bijzondere rol hebben toegekend aan CO2… Haar idee stierf in het begin van de 20e eeuw, om door het IPCC te worden heropgewekt en om ons een onderwerp van terreur te bezorgen dat voor heel wat mensen goed van pas komt.

We zijn niet langer bang voor het communisme, we accepteren niet langer de productie van wapens… We moeten dan een andere productie accepteren die een aantal slimme mensen[8] verrijkt. (Deze slimme mensen hebben “groene energieën” ontdekt, die ons beschermen tegen de opwarming van de aarde door CO2. Deze “groene energieën” en alle maatregelen die de uitvoering ervan ondersteunen, kosten de burgers onvoorstelbare fortuinen… dienen vooral om diegenen te verrijken die slim genoeg zijn om te profiteren van onze angst en die al rijk genoeg zijn om de Spin Doctors (communicatieadviseurs) te kunnen betalen die deze angst in alle media en dagelijks voeden.

Wie heeft de bewijslast?

Toch zou de geschoolde, verstandige burger zich kunnen bevrijden van de cultus van Greta door zich een eenvoudige vraag te stellen: waar is de thermische maatstaf van de CO2-schuld?

Dat bewijs komt er niet, de goed gemanipuleerde publieke opinie vraagt er niet om. Zonder bewijs stelt het IPCC CO2 schuldig en beweert dat alles wat er op dit moment in de natuur gebeurt, te wijten is aan de temperatuur die wordt gegenereerd door de stijgende CO2 … Alles wat er nu gebeurt, is automatisch bewezen!

Het is aan het IPCC om het bewijs te leveren van de thermische rol van CO2, niet aan de klimaatsceptici om elke bewering van het IPCC te ontmantelen.

Als we dit bewijs niet leveren, vindt het IPCC andere gevaren van CO2, zoals die in verband met de zuurtegraad van de oceanen.

Conclusie

Met mijn woorden wil ik mijn medeburgers waarschuwen voor manipulatie. Ik stel niet voor dat we doorgaan met het verbranden van fossiele brandstoffen zoals we nu doen. Er zijn andere redenen, die meer gelden dan de valse impact op het klimaat, die aanraden om het gebruik van deze energiebron te matigen.

Aan de andere kant zijn er andere maatschappelijke problemen waar we grip op hebben en die naar de achtergrond verdwijnen. Ik denk aan de groeiende kloof tussen rijk en arm, aan de werkloosheid, enzovoort. Is het klimaatalarmisme niet geschikt om de aandacht van sommige regeringen af te leiden van deze kwesties en van hun onvermogen om deze andere problemen aan te pakken?

Ik denk dat de opwarming van de aarde een natuurlijk fenomeen is, dat zeer, zeer weinig afhankelijk is van menselijke activiteiten. Het zal uiteraard een grote uitdaging zijn om de gevolgen van deze ‘verstoringen’ aan te pakken.

Claude Brasseur, wiskundige met een focus op toegepaste fysica

Rochefort, 4 februari 2020.



[1] Volgens een studie die het IFOP in opdracht van de Jean-Jaurès Stichting in 2018 heeft uitgevoerd, denkt 9% van de Fransen dat het mogelijk is dat de aarde vlak is, waarbij deze verhouding 18% bedraagt onder de 18-24-jarigen.

[2] Het IPCC is een dienst van de Verenigde Naties en werd in 1988 opgericht om de rol van de mens in het klimaat van de aarde te meten. Antonio Guterres zei dat alleen een autoritaire wereldregering de mensheid kan dwingen de opwarming van de aarde te bestrijden. Dictatuur van de VN op basis van de beweringen van het IPCC …

[3] https://laphysiqueduclimat.fr .    

[4] Drieu Godefridi, « Le GIEC est mort, vive la science ! »

[5] Die stelling zou worden bewezen door Wood in 1909 en Nasif S. Nashle in 2011.

[6] https://clintel.nl/wp-content/uploads/2019/10/European-Climate-Declaration-Oslo-18-October-2019.pdf

[7]In het boek ‘Laphysiqueduclimat’ wordt de invloed van de zonnevlekken op het klimaat toegelicht onder de naam Svensmark, op pagina 67. Rond 1800 wees de astronoom William Herschel (degene die Uranus ontdekte) op zijn collega’s dat de prijs van tarwe in Engeland gekoppeld was aan het aantal zonnevlekken (ze lachten goed …).

[8] Om het proces te begrijpen, lees bijvoorbeeld The Feminine Mystique van Betty Friedan.

Transparantie en burgercontrole – Persbericht

Geplaatst op 25/10/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

25.10.2019

Als burgerparticipatie belangrijk is, is burgercontrole nog belangrijker. Een symposium zal plaatsvinden op 6 en 7 november in Brussel, om de burgercontrole en de uitoefening van het recht op informatie van de openbare sector te bevorderen. Er zullen sprekers zijn van UNESCO, het Europees Parlement, Transparency International, het EESC en verschillende burgerbewegingen.

Het programma van dit internationale congres, dat online beschikbaar is, voorziet in de interventie van zestien sprekers uit elf verschillende landen. Ze vertegenwoordigen internationale organisaties, burgerbewegingen, de pers, de academische wereld. Na een enquête in vijf landen zal de Universiteit van Gdansk een gids voor goede praktijken op het gebied van transparantie presenteren. WeCitizens heeft zojuist een samenvatting gepubliceerd van instrumenten voor burgercontrole.

De organisator van het evenement, WeCitizens, is lid van het consortium SIA4Y (Strengthening civil society rights by information access for European Youth), dat de participatie van jongeren in de politiek aanmoedigt en transparantie met betrekking tot politieke activiteiten bevordert. Dit project wordt ondersteund door de Europese Commissie via het programma ‘Europ for Citizens’.

Het congres wordt gehouden in het Engels, in samenwerking met het Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC), met UCLouvain en met de heer Patrick Breyer, Europees parlementslid (Groen / EFA). Op woensdag 6/11 middag gaat het congres door in een gebouw van CESE. Veiligheidsmaatregelen vereisen inschrijving uiterlijk op 29 oktober. Deelnemers die zich na deze datum hebben geregistreerd, kunnen op donderdagochtend 7/11 in de lokalen van ‘Club Royal des Guides’ komen.

Contact:

pinon@wecitizens.be , 0497 527751

Poster: https://www.wecitizens.be/docs-en/I21-poster.jpg

Beschikbare documenten : https://www.wecitizens.be/sia4y-project-right-of-access-to-public-information/

Burgercontrole op het overheidsoptreden

Geplaatst op 23/10/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

De burger is niet machteloos tegenover het politieke machtsmisbruik waarvan hij getuige is. De wet schrijft zelfs voor dat bepaalde misdrijven moeten worden gemeld, maar dat garandeert niet altijd een doeltreffende controle. In sommige situaties zijn informele methoden effectiever. We bekijken hier het arsenaal dat beschikbaar is voor de burger. Binnenkort vindt in Brussel een conferentie over het onderwerp plaats.[1]

 

SIA4Y-congres in Brussel

In samenwerking met het Europees Economisch en Sociaal Comité, de Groen-EFA groep van het Europees Parlement en de UCLouvain organiseert WeCitizens op 6 en 7 november aanstaande twee halve dagen in het Engels over de burgercontrole op het overheidsoptreden[2]. WeCitizens is lid van het SIA4Y-consortium (Strengthening civil society rights by information access for European youth) dat het recht op toegang tot administratieve informatie bevordert. Op de conferentie worden de beste Europese ervaringen gepresenteerd. De sprekers zijn onder meer vertegenwoordigers van de UNESCO, Transparency International, het Europees Parlement, enz.

 

Noodzaak

Zoals elk jaar blijkt uit het internationale onderzoek “Edelman Trust barometer 2019” dat van alle onderzochte categorieën de overheden als het minst betrouwbaar gepercipieerd worden.[3]  We nemen twee houdingen van burgers waar ten aanzien van herhaalde schandalen, zoals Optima (Gent), Kazahgate (Ukkel), Publifin-Nethys (Luik), PubliPart[4] (Gent), Samusocial (Brussel) enz.

 

Sommigen stellen dat “alle politici corrupt zijn” en slaan de deur dicht door de politiek (nog meer) te negeren.  Anderen, in geringere aantallen, komen samen om het algemeen belang beter te verdedigen. Degenen die de tijd hebben genomen om deze regels te lezen, maken waarschijnlijk geen deel uit van de eerste groep.  Door middel van de volgende overwegingen hopen we ze tot actievere burgers te ontwikkelen.  Er kan immers nooit sprake zijn van een gezonde democratie als de burger de controle op het overheidsoptreden verwaarloost.

 

Burgerparticipatie is in de mode, en het is een geluk dat sommige regeringen de tijd nemen om de bevolking te raadplegen, om gebruik te maken van de ‘collectieve intelligentie’. Er zijn overlappingen tussen burgerparticipatie en burgercontrole, maar het zijn twee verschillende benaderingen. Het lijkt ons dat er meer behoefte is aan burgercontrole.

 

Officiële controles

Overheidsuitgaven zijn wettelijk geregeld. Zij moeten eerst in een begroting worden opgenomen die de democratische instellingen goedkeuren: parlement, gemeenteraad enz. Vaak moet de overheid een aanbesteding uitschrijven. De goedkeuring van een concrete uitgave, het betalingsbevel en de betaling verlopen volgens gereguleerde procedures, waardoor het uitvoerend orgaan de verantwoordelijkheid op zich kan nemen.

 

Voor iedere uitgave moet de Inspectie van Financiën vooraf toestemming geven. De opdracht van de inspecteurs van financiën is vergelijkbaar met een audit. Zij hebben een tamelijk ruime bevoegdheid inzake de controle van overheidsinkomsten en –uitgaven en worden in het bijzonder aangemoedigd om voorstellen te doen om de financiële toestand van de betrokken administraties (federale regering en gefedereerde entiteiten) te verbeteren[5].

 

Het Rekenhof heeft in de eerste plaats de verantwoordelijkheid om de regelmatigheid van de overheidsrekeningen te beoordelen. Vervolgens ziet het toe op de inzet van de openbare middelen die worden gebruikt door ordonnateurs, overheidsbedrijven en private organisaties die staatssteun ontvangen. Tot slot infromeert het het parlement, de regering en de bevolking over de conformiteit van de rekeningen. De controles van het Rekenhof betreffen de uitgaven en ontvangsten van de federale, gewestelijke en gemeenschapsregeringen alsook de permanente afvaardigingen van de provincies.[6]

 

Officiële controles bieden weliswaar geen algehele oplossing, mede omdat de scheiding tussen de controleur en de gecontroleerde soms onvoldoende gewaarborgd is.

De burgers betalen dus aanzienlijke sommen geld om al die controlemechanismen in stand te houden. We moeten erkennen dat de algemene resultaten daarvan positief zijn. Er zijn evenwel nog altijd te veel afwijkingen die het gevolg zijn van nalatigheid van controleurs of van complexe strategieën om aan de controles te ontsnappen.

 

Straffeloosheid

We wijzen onder andere op twee omstandigheden die straffeloosheid en dus misbruik bevorderen. Ten eerste is er de verwatering van de verantwoordelijkheden. Bij beslissingen zijn meerdere collegiale organen betrokken zodat iedereen zich achter een instelling kan verschuilen; niemand is dus nog voor niets verantwoordelijk. Ten opzichte van individuele politici is de ‘burgerstraf’ onbestaande (of ineffectief). Zolang de partij de politicus dekt, kan hij zich bij de uitoefening van zijn politieke mandaat ernstige nalatigheid, misbruik of onbekwaamheid veroorloven.

 

Een andere factor van straffeloosheid is de discretionaire bevoegdheid van de besluitvormer. Bestuurders zijn geen robots, maar mensen die voortdurend afwegingen maken tussen elkaars belangen. Het is dus mogelijk om binnen de wettelijke vormen misbruik te plegen (en dat kan om een budget van miljarden euro gaan) en tegen iedere gerechtelijke vervolging beschermd te zijn.

 

Paul Meulemans, voormalig commissaris bij de Federale Politie en hoofd van de Centrale Dienst voor de Bestrijding van Corruptie is van mening dat corruptie bij ambtenaren een meerkost van ongeveer 20 % op overheidsopdrachten genereert. In dat geval verliezen de belastingbetalers ongeveer 4 miljard euro per jaar[7], ofwel 1.090 euro per gemiddeld gezin.

Hieronder bespreken we de controlemechanismen waarover de burgers beschikken.

 

Alledaagse transparantie via de pers

De menselijke natuur zet mensen ertoe aan het eigenbelang boven het collectieve belang te stellen. Door opvoeding kunnen we die neiging corrigeren door verschillende vormen van altruïstisch of religieus geïnspireerde idealismen door te geven. Politici hebben de plicht om voorrang te geven aan het algemeen belang aangezien de kiezer hen heeft gekozen om dat te doen en aangezien ze worden vergoed om het algemeen belang te dienen.

 

Transparantie fungeert als middel wanneer idealisme en plichtsbesef ontbreken. Transparantie verkleint de afstand tussen het persoonlijke en collectieve belang. Als de mandataris het algemeen belang schaadt, dan is dat immers geweten en kan dat zijn politieke carrière benadelen. Voorzichtig­heidshalve voorkomt de mandataris dan ook misbruik.

 

We stellen vast dat sommige politici zich als gevolg van mediacampagnes gedwongen voelen om ontslag te nemen. Het doet ons plezier dat de pers daarin een regulerende rol speelt, maar het mechanisme is erg zwak. Het kan niet dagelijks worden gebruikt en is alleen van toepassing op gewichtige dossiers. Als u in een wervings- of benoemingsprocedure onrechtvaardig bent behandelt, rekent u maar best niet op de pers om het misbruik aan de kaak te stellen.

 

Bovendien is de straf soms erg licht. De zaak-Donfut is typerend. In mei 2009 trad Didier Donfut af als minister en trok hij zich terug uit de socialistische kiezerslijst. Hij werd er immers van verdacht via een eenmansbedrijf een jaarlijkse vergoeding van 160.000 euro te ontvangen van de intercommunale IGH (Intercommunale de Gaz du Hainaut). Dat had een belangenconflict kunnen vormen met zijn ministeriële functies. Een paar maanden later, op 27 oktober 2009, werd hij evenwel verkozen tot voorzitter van diezelfde organisatie dankzij de steun van de socialistische leden van de raad van bestuur, die de meerderheid vormden.

 

Ombudsman

U kunt gratis terecht bij de ombudsman. De federale of gewestelijke ombudsman zoekt een oplossing voor uw probleem in samenspraak met de administratie. Als uw klacht gegrond is, probeert hij de administratie ervan te overtuigen om de situatie recht te zetten zodat het probleem zich niet meer voordoet. Zo draagt uw klacht bij tot een efficiëntere administratie.

 

In 2018 heeft de federale ombudsman 4564 nieuwe klachten ontvangen.[8] We vrezen dat veel burgers geen klacht indienen uit angst voor vergelding. Natuurlijk werkt het systeem beter als mensen moedig voor hun rechten opkomen.

 

Justitie

Ambtenaren moeten[9] bij de procureur des Konings de wanbedrijven en misdaden aangeven waarvan zij kennis hebben bij de uitoefening van hun ambt. Een soortgelijke verplichting geldt voor personen die getuige zijn van een aanslag op de openbare veiligheid of op het leven of eigendom van een individu.[10]

 

België heeft zich wel uitgerust om meldingen van sociale fraude te ontvangen[11], maar is luier als het op het opsporen van corruptie in overheidsdiensten aankomt. 

 

Zoals hierboven vermeld, worden veel gevallen van misbruik niet vervolgd. Ofwel is dat omdat de discretionaire bevoegdheid waarover iedere besluitvormer beschikt, wordt misbruikt ofwel omdat het gerecht geen toegang heeft tot voldoende bewijsmateriaal. Bovendien worden veel aanklachten wegens gebrek aan middelen zonder gevolg geklasseerd.

 

Voor het indienen van een klacht duiken er twee obstakels op: de looptijd en de kosten. Stel dat een bedrijf ten onrechte van een overheidsopdracht wordt uitgesloten en failliet gaat door een gebrek aan bestellingen. Zes jaar later stelt de rechter hem in het gelijk, waar is dan de rechtvaardigheid? Wat de kosten betreft, zal hij worden bemoedigd door de verhaalbaarheid van de kosten en de honoraria van de advocaat waarbij de verliezer van de rechtszaak de winnaar een bedrag moet terugbetalen dat grotendeels de kosten dekt die de winnaar zelf aan zijn advocaat heeft moeten betalen.

 

Klokkenluider

De aanklacht wordt te goeder trouw en met goede bedoelingen ingediend: ze beoogt een situatie, een bedreiging voor het algemeen welzijn, het openbaar of het algemeen belang. Verraad is daarentegen geïnspireerd door hebzucht, haat of minachting.  

 

De klokkenluider wordt vaak in verband gebracht met een aanpak die verder gaat dan de klacht bij de bemiddelaar of de procureur des Konings. Uiteindelijk, nadat hij tevergeefs heeft geprobeerd om een reactie te krijgen via officiële instanties, richt hij zich met zijn probleem tot een vereniging of een mediakanaal, soms tegen het advies van zijn superieuren. Vaak overtreedt de klokkenluider een geheimhoudingsplicht. Hij acht het noodzakelijk dat misdrijf te plegen om aan een veel ernstiger misbruik een einde te maken.

 

Toegang tot informatie

Burgers zijn zich niet altijd van hun rechten bewust om administratieve dossiers te raadplegen. De keerzijde van de medaille is dat administraties weigeren toegang te verlenen terwijl de burger die wel wettig opeist. Om te voorkomen dat de burger stelselmatig het slachtoffer wordt van een ongunstig machtsevenwicht, heeft “Anticor België” het project Transparencia.be: opgestart. De burger stelt zijn vraag aan de overheidsinstelling via het internetplatform van Transparencia. Iedereen kan zien welke instellingen weigeren te antwoorden.

 

We zouden Transparencia als een democratisering van de parlementaire vraag kunnen beschouwen. Niettemin geldt administratieve transparantie van bestuurshandelingen alleen voor het verleden. PoliticiansOnline biedt een oplossing om de politici over hun toekomstige plannen te bevragen.

 

PoliticiansOnline

We hebben gezien dat de pers een vorm van sociale controle teweegbrengt. Evenwel schrijft de pers vaak in een te geladen context of gaat ze overhaast te werk. De politieke databank van WijBurgers is een extra informatiekanaal. Individuele burgers en burgerbewegingen kunnen het initiatief tot ‘peilingen van de politiek’ nemen, d.w.z. (gesloten) vragen stellen aan betrokken politici. PoliticiOnline publiceert daarom de politieke keuzes/intenties van de verkozenen. Het is een waardevol instrument voor activisten.

 

Interpellatierecht

De burger mag de vergaderingen van de gemeenteraad bijwonen en daarop ook een vraag stellen.

 

Besluit

De menselijke aard maakt dat de controle op politici altijd noodzakelijk zal zijn. Er is altijd ruimte tot verbetering van de controles. Waaraan het misschien wel het meeste ontbreekt, zijn het verantwoordelijkheidsgevoel en de moed van degenen die controleren. Beste lezer, de controleur bent u in eerste instantie. Transparencia en WijBurgers zijn twee voorbeelden van burgers die de krachten bundelen om het algemeen belang te behartigen. Hun slagkracht is afhankelijk van de steun van het volk, met inbegrip van financiële ondersteuning.

 

Jean-Paul Pinon, 14 oktober 2019.

 


[1] Dit artikel is gebaseerd op het artikel met dezelfde titel, gepubliceerd in oktober 2017.

[2] Voor meer informatie: https://www.wecitizens.be/docs-en/I21-Flyer-SIA4Y-November.pdf

[3] Edelman Trust Barometer 2019, pagina 32, https://www.edelman.com/sites/g/files/aatuss191/files/2019-02/2019_Edelman_Trust_Barometer_Global_Report.pdf

[4] http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20170212_02726024 : Dit moet u weten over het Vlaamse ‘PubliPart-schandaal’, Nieuwsblad, 13/2/2017

[5] Didier Batselé, Tony Mortier, Martine Scarcez, Manuel de droit administratif, no 965

[6] https://fr.wikipedia.org/wiki/Cour_des_comptes_(Belgique)

[7] De Morgen, 5 februari 2016, Corrupte ambtenaren kosten elk jaar 4 miljard euro

[8] Verslag 2018 van de federale ombudsman

[9] Wetboek van Strafvordering, art. 29 en 30.

[10] Christine Guillain, 6 januari 2012, La portée et les limites de la dénonciation en matière pénale (in: Justice en ligne)

[11] Het Meldpunt voor Eerlijke Concurrentie gaat uit van de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (SIOD): https://www.meldpuntsocialefraude.belgie.be.

Willen we nog echt(e) verkiezingen ?

Geplaatst op 17/10/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

Het wetenschappelijke denken over democratie is sterk gekleurd door de politieke conjunctuur. Wanneer de kiezer tam voor de bestaande orde stemmen zijn verkiezingen en referenda goed. Wanneer de kiezer ontvoogd is, en onafhankelijk gaat denken ten opzichte van de machthebers, dan wordt hij een gevaar, dat moet geneutraliseerd worden.

 

Ach die domme kiezer toch…

Is de democratie in crisis? Net nu de kiezer onbevangen kiest voor de partij die hem het meest aanstaat, schrijven intellectuelen boeken tegen verkiezingen. Wanneer zullen verkiezingen opnieuw in ere worden hersteld? Eenvoudig: als de kiezer ermee ophoudt verkeerde keuzes te maken. Tot zolang geldt het devies: als het resultaat van de verkiezingen u niet bevalt, schaf ze dan af.

 

De democratie is in crisis, beweren commentatoren vaak. Maar bestaat die crisis er niet vooral in dat steeds meer mensen voor de verkeerde partij stemmen? Verkeerd in de ogen van die commentatoren, wel te verstaan.

 

De ontvoogde kiezer

Lange tijd stemden de meeste kiezers altijd voor dezelfde partij. Vaak was dat de partij waarvoor hun ouders al kozen. Er was weinig competitie op de electorale markt. Een kartel van traditionele partijen deelde de lakens uit.

Vandaag zijn de kiezers ontvoogd. Ze kiezen telkens opnieuw onbevangen voor de partij die hen het meest aanstaat. Daardoor is de macht van de traditionele partijen getaand. Om het met de oude GB-slogan te zeggen: “Het vertrouwen van de kiezers, dat moeten ze verdienen, elke verkiezing opnieuw. De democratie is tot volle wasdom gekomen”.

 

En net nu schrijven intellectuelen boeken “tegen verkiezingen”. Ach die domme kiezer toch. Die is veel te wisselvallig. Die loopt enkel maar de “populisten” achterna. Die laat zich om de tuin leiden door fake news. Die begrijpt niet meer dat enkel de traditionele partijen het beste met hem voor hebben. Afschaffen dus die verkiezingen. Het zou beter zijn dat de “experts” voortaan beslissen. Of door loting aangeduide “burgerpanels”.

Er is inderdaad een hele industrie ontstaan rond mogelijke alternatieven voor verkiezingen : experts, burgerpanels, klimaattafels, deliberatieve democratie, participatieve democratie, noem maar op. Als het is om de dwarse kiezer te omzeilen, dan kent de creativiteit werkelijk geen grenzen.

Als verkiezingen al mogen blijven bestaan, dan zijn ze toch niet alleenzaligmakend, luidt het nu. Zou men dat ook gezegd hebben mochten de kiezers niet massaal voor verkeerde partijen als Vlaams Belang en N-VA zijn gaan stemmen?  Natuurlijk niet.

 

De kiezer is de jongste decennia steeds meer “foute keuzes” gaan maken

Het wetenschappelijke denken over democratie is nu eenmaal sterk gekleurd door de politieke conjunctuur. In de jaren zestig en zeventig fulmineerden sociale wetenschappers tegen de verzuiling. De grote invloed van sociale partners en drukkingsgroepen op het beleid werd toen snerend weggezet als “neo-corporatisme”. In de plaats daarvan moest de burger de macht krijgen.

 

In de jaren negentig werd dit discours opgepikt door de rechterzijde. Het stond centraal in de burgermanifesten van Guy Verhofstadt. Maar toen dit begon aan te slaan veranderden de sociale wetenschappers plots het geweer van schouder. Exit het “neo-corporatisme”. Enter de zegeningen van het “middenveld”. Wat dacht die extremistische Verhofstadt wel, dat democratisch verkozen politici zomaar op eigen houtje beslissingen konden nemen? No way.  

 

De anti-referendum hysterie

Of neem de houding tegenover referenda. Vroeger werden die gezien als het summum van democratie. Men keek vol bewondering naar Zwitserland. Vandaag is er een hetze tegen referenda. Een volksraadpleging heet nu een veel te “bot” instrument te zijn. Je geeft te  veel macht aan de gemakkelijk manipuleerbare kiezer. Wat is er dan veranderd?

Die kiezer is de jongste decennia steeds meer foute keuzes gaan maken.  Tegen minaretten in Zwitserland. Of, erger nog, tegen de sacrosancte Europese Unie. Afschaffen dus die referenda.

 

Nog een ander voorbeeld. In de tijd van de nieuwe politieke cultuur stond men positief tegenover de rechtstreekse verkiezing van de burgemeester.  Zo kon men de kiezer meer macht geven op het lokale niveau. Tot het begon te dagen dat men op die manier wel eens Filip Dewinter aan de macht zou kunnen brengen in Antwerpen. Vaarwel dus rechtstreekse burgemeestersverkiezing.

 

Wanneer zullen verkiezingen opnieuw in ere worden hersteld?

Inmiddels heeft men in België al mooi werk gemaakt van de afschaffing van verkiezingen. Als gevolg van de samenvallende verkiezingen mag de ontvoogde kiezer maar om de vijf jaar zijn of haar stem laten horen. En als dit in het gedrang komt als gevolg van een regeringscrisis, zoals in december vorig jaar? Als een vervroegde verkiezing democratisch gezien onvermijdelijk wordt? Dan zet men die democratie gewoon een half jaar on hold. 

Wanneer zullen verkiezingen opnieuw in ere worden hersteld? Eenvoudig: als de kiezer ermee ophoudt verkeerde keuzes te maken. Tot zolang geldt het devies: als het resultaat van de verkiezingen u niet bevalt, schaf ze dan af.  

 

Bart Maddens

Professor politieke wetenschappen aan de KULeuven

Dit artikel verscheen op vrtnws.be op 5 april 2019

Erkenning van eredienst voor een geïntegreerde islam

Geplaatst op 12/09/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

Tegen 2030 zal bijna 10% van de Belgische bevolking moslim zijn. Is religieus radicalisme een toenemend gevaar? Om de integratie van de islam in onze samenleving te bevorderen, stellen de auteurs van dit artikel voor om het proces van erkenning van erediensten te herzien op een gecorrigeerde basis.

 

Doel

Veel moslims lijden onder een discriminerende, zo niet denigrerende behandeling, enkel en alleen vanwege hun religieuze overtuiging. Die situatie, die tot een escalatie van minachting of haat kan leiden, mogen we niet laten verslechteren. In dit artikel stellen we een maatregel voor die onder andere de opkomst en onafhankelijkheid van de nationale islamitische beweging zou bevorderen.

 

In een context van wantrouwen

Tijdens de verkiezingen van 25 mei 2014 werd in het kader van de KiesWijzer van WijBurgers aan kandidaten en kiezers de volgende verklaring voorgelegd: “De islam kan in onze samenleving worden opgenomen”. Met de hulp van de vzw Libertas heeft een statistische analyse van de antwoorden het mogelijk gemaakt om de mening van de Belgische bevolking te achterhalen, die als volgt verdeeld is: sterk mee eens, 8,6 %; enigszins eens, 21,5 %; geen mening, 10,4 %; enigszins oneens, 25,6 %; sterk oneens, 33,9 %. De antwoorden van de kandidaten zijn heel verschillend verdeeld: sterk mee eens, 24 %; enigszins eens, 39 %; geen mening, 20 %; enigszins oneens, 7 %; sterk oneens, 10 %.

 

Wat kunnen de oorzaken zijn van deze meningsverschillen tussen de kandidaten en de rest van de bevolking?

 
  • De antwoorden van de kandidaten zijn openbaar, terwijl de burgers anoniem hebben gereageerd. Het vermoeden kan bestaan dat sommige kandidaten niet oprecht waren en een antwoord hebben gegeven dat is berekend op basis van het verkiezingseffect.
  • Beleidsmakers hebben meer ervaring met compromis- en diversiteitsmanagement. Zij denken misschien dat de integratie van de islam een extra uitdaging is die zij het hoofd zullen kunnen bieden.
 

Wat is de islam ?

De islam bestrijkt zulke verschillende aspecten dat het moeilijk is om wereldwijd een standpunt in te nemen over de kwestie betreffende de integratie van de islam in onze samenleving. Er zijn goed geïntegreerde moslims in onze samenleving, maar er zijn ook radicalen die beweren de islam te zijn, om nog maar te zwijgen van terroristische takken zoals Al-Qaeda en de Islamitische Staat. Niemand heeft de bevoegdheid om iemand uit de moslimgemeenschap te “excommuniceren”, zoals in de katholieke kerk.

 

Iedereen kan zich op legitieme wijze inzetten om de samenleving te veranderen in de richting die overeenkomt met zijn of haar overtuigingen. Sommigen vragen zich af wat er zou gebeuren als moslims een comfortabele politieke meerderheid in dit land zouden hebben? Hoe zullen zij de Koran interpreteren, die voor het grootste deel lijkt te pleiten voor een voogdijschap van het religieuze gezag over de staat? Welke van de verschillende moslimstromen zal de overhand hebben?

 

Wij zijn van mening dat het antwoord voor een groot deel afhangt van de huidige overheden, van de manier waarop zij de integratie van moslims bevorderen.

 

Statistieken: “Machtsverhoudingen”

Volgens het statistisch jaarverslag van de katholieke kerk in België[1] woonden 286.393 mensen de zondagsmis bij op de derde zondag in oktober 2016. Op een bevolking van 11 miljoen mensen komt dit neer op 2,6 %. Maar als men de mensen naar hun “religieuze achtergrond” vraagt, zegt 52,76 % van de Belgische bevolking dat ze katholiek zijn.

 

Volgens socioloog Jan Hertogen is de islam nu al de meest beleden religie in België. Hij berekent dat er in 2015 781.887 moslims in België waren.[2] Hij schat dat het aandeel van de moslims tussen 2015 en 2030 zal toenemen van 7 % tot 9,3 % van de Belgische bevolking. We weten niet hoeveel van de moslims er praktiseren. [3]

 

Op gemeentelijk niveau heeft Sint-Joost het hoogste percentage moslims, geschat op 45 %. Sint-Joost is een van de vijf kleinste gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest met iets meer dan 27.000 inwoners.

 

Islam en mensenrechten

De mate van integratie in onze pluralistische samenleving wordt onder andere gemeten aan de hand van respect voor godsdienstvrijheid, scheiding van kerk en staat en respect voor de rechten van de vrouw.

 

Er zijn veel landen waar een radicale islam wordt opgelegd en waar mensen gemarteld of gedood worden omdat ze (de praktijk van) de islam verlaten of omdat ze een moslim tot een andere godsdienst hebben bekeerd. Bovendien hoeven we niet over de grenzen heen te kijken om de vele onrechtvaardigheden te zien die sommige moslims binnen hun familie lijden wanneer ze hun religie verlaten. Kunnen we vandaag in België een cultus herkennen die de godsdienstvrijheid niet duidelijk bijbrengt?

 

De scheiding van kerk en staat is een van de pijlers van de westerse democratieën. Sommige moslims moedigen deze autonomie niet aan.

 

Mohammed had twee functies in Madina: “het principaat en het pontificaat”. In 2012 introduceerde de Egyptische president Mohammed Morsi een nieuwe grondwet die in artikel 2 bepaalde dat de Sharia (een islamitische code) de bron was van de burgerlijke wetgeving, waardoor Egypte een theocratische staat zou kunnen worden.

 

Opgemerkt moet worden dat de islam een breed scala aan stromingen omvat en dat sommige stromingen op gevaarlijke wijze in strijd zijn met onze opvattingen over mensenrechten en democratie.

 

Islam onderscheiden van politiek

Alle religies hebben te maken gehad met pogingen tot politisering. Zowel in het Romeinse Rijk als in de Middeleeuwen hadden we in Europa tirannen die de religie gebruikten om hun macht te doen gelden. Dit gebeurt momenteel in verschillende zelfverklaarde moslimlanden. Op grond van onze eigen Europese ervaring moeten we voorkomen dat we alle moslims in het geheel veroordelen en moeten we de oprechtheid bekennen van veel moslims die zich distantiëren van imperialistisch wangedrag.

 

Sommigen stellen zich de vraag: als er een oorlog uitbrak tussen (een groep van) zogenaamde moslimstaten en (een groep van) westerse staten, welke kant zouden de moslims in de westerse landen dan kiezen? Wij denken dat de moslims in onze landen verdeeld zouden zijn over deze kwestie, zoals over alle kwesties.

 

Zolang imams uit het buitenland afkomstig zijn, bestaat er bij Belgische moslims een reëel risico op een overheersend patriottisme van Marokkaanse, Turkse, Saoedische of andere afkomst. Het lijkt ons dringend noodzakelijk de tendens om te keren waarbij moslimpredikers worden “geïmporteerd”. We geven hier twee kleine illustraties van het genoemde probleem.

 

Op de website van de Executieve van de Moslims van België is er in het Frans een rubriek “Onze diensten – Dienst Imams”. De eerste titel gaat over werkvergunningen voor imams van buiten de E.U.[4]. De prominente plaats die de webpagina krijgt, wordt verklaard door de gewijzigde wetgeving, maar ook door de omvang van het importfenomeen.

 

Er is een zeker gebrek aan transparantie met betrekking tot de Raad van moslimtheologen, waarvan de samenstelling op internet niet te vinden is. Sjeik Tahar Toujgani lijkt een hoofdrolspeler van deze Raad te zijn. Tegelijkertijd heeft hij een professionele activiteit die de politieke belangen van Marokko verdedigt.

 

“Toegevoegde waarde” van religies

Bovendien mag het kind niet met het badwater worden weggegooid. De staat kan de gunstige invloed van religies waarnemen. Gelovigen houden zich aan morele principes en respecteren deze beter dan gewetenloze mensen. Deze laatste zetten hun persoonlijke belangen in ten koste van het algemeen belang, zolang de controle van de politie deze niet in stand houdt. De islam leert veel morele voorschriften die de gemeenschap ten goede komen.

 

Het erkenningsproces van een religieuze gemeenschap

De federale erkenning van een cultus wordt bereikt door de goedkeuring van een wet. Het verzoek wordt onderzocht aan de hand van vijf criteria: voldoende volgers, het bestaan van een vertegenwoordigend orgaan dat contacten onderhoudt met de overheid, voldoende lange aanwezigheid in België, sociaal belang, afwezigheid van activiteiten die strijdig zijn met de openbare orde. De islam is erkend als een religie sinds 1974.[5]

 

De Gemeenschappen grijpen dan in in de materiële en administratieve organisatie. De erkenning door de Gemeenschap (Vlaams, Frans of Duitstalig) van een parochie of moskee (lokale islamitische gemeenschap) vindt plaats na advies van de gemeente, de provincie, de FOD van Justitie en Staatsveiligheid. Begin 2015 waren er 24 erkende moskeeën in Vlaanderen.

 

De erkenning van een moskee kan niet worden geweigerd als de aanvrager aan alle criteria voldoet. Een van de criteria is de schriftelijke verklaring om personen die onze grondwet of het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens schenden, uit te sluiten van de gemeenschap.

 

Zwakke punten in de huidige procedure

De islam is een soort voorloper van het protestantisme, waarbij iedereen verantwoordelijk is voor zijn interpretatie van het heilige Schrift. De recente geschiedenis in België toont aan hoe moeilijk het is om een echte streekgebonden vertegenwoordiger van de islamitische cultus te hebben: het is waarschijnlijk nog onrealistischer dan een vertegenwoordiger voor alle christenen.

 

Wij stellen ons geen enkele erkenning van de “christelijke cultus” voor. De wetgever heeft katholieken, protestanten, anglicanen en orthodoxen natuurlijk afzonderlijk erkend. De allesomvattende erkenning van een “christelijke cultus” zou onbeheersbaar, oncontroleerbaar en verwarrend zijn.  Het is tijd dat we afzien van het idee dat moslims allemaal als één geheel erkend kunnen worden.

 

Een Westerse Islam bevorderen

Moslims moeten zichzelf nauwkeuriger definiëren en afzonderlijk erkenning vragen voor verschillende religieuze stromingen. Om erkend te worden, moet een moslimcultus voldoende doctrinaire homogeniteit hebben, bepaalde interpretaties van de koran formeel afwijzen, zich officieel distantiëren van bepaalde andere stromingen. Dat betekent onder andere dat we moeten onderzoeken of er financiële en ideologische banden zijn met de verschillende zogenaamde islamitische staten.

 

De aanscherping van de criteria voor de erkenning van een cultus in België zou de islam ertoe moeten aanzetten zichzelf te “compartimenteren”, zoals dat bij christenen het geval is geweest. Hoewel inmenging van de civiele autoriteiten in religieuze aangelegenheden in strijd zou zijn met het bovengenoemde scheidingsbeginsel, moet de staat niettemin een procedure ontwikkelen die ons voldoende beschermt tegen fanatisme en radicalisme.

 

Conclusie: het erkenningsproces van religies moet op een nieuwe basis worden herzien.

Het is tijd om:

  1. de voorwaarden voor cultuserkenning te herzien en het proces transparanter maken. Volgens de nieuwe criteria kan de islam niet langer globaal worden erkend.
  2. alle huidige erkenningen nietig te verklaren, bijvoorbeeld over vier jaar.
  3. Deze periode biedt de erediensten de mogelijkheid om hun aanvraag tot erkenning onder het nieuwe regime in te dienen (cf. nr. 1).
 

Wij zijn van mening dat dit proces van opheldering de beste dienst aan de islam is. Als resultaat zullen een of meer takken van islamitische religie (“Europese islam”) ontstaan die goed geïntegreerd zullen zijn in onze democratische samenleving. Het zal voor de civiele autoriteiten gemakkelijker zijn om de naleving van de mensenrechten te controleren. Dan zal het voor andere burgers gemakkelijker zijn om zonder bijbedoelingen met deze moslims samen te leven.

 

We mogen ook niet vergeten dat de afwezigheid van erkenning op zich geen afkeuring is voor een cultus. Er zijn zeer respectabele religieuze stromingen die in België nog niet als eredienst erkend zijn, zoals bijvoorbeeld het boeddhisme.

 

Brussel, 14 augustus 2019.

Jean-Paul Pinon en Radya Oulebsir

 

[1] https://www.kerknet.be/bisschoppenconferentie/artikel-persbericht/eerste-jaarrapport-van-de-katholieke-kerk-belgi%C3%AB (geraadpleegd op 6/6/2019)

[2] https://www.sudinfo.be/art/1580627/article/2016-05-24/781887-musulmans-vivent-en-belgique-decouvrez-la-carte-commune-par-commune (geraadpleegd op 6/6/2019)

[3] Dit artikel gaat niet in op de definitie van (regelmatige) geloofsbelijdenis

[4]https://www.embnet.be/fr/demande-dautorisation-de-travail-pour-un-imam-ressortissant-non-europeen (geraadpleegd op 14 augustus 2019).

[5] Wet van 19 juli 1974 tot erkenning van de besturen belast met het beheer van de temporaliën van de islamitische eredienst

Overzicht van het energie- en klimaatbeleid

Geplaatst op 04/09/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

Om chaos op onze planeet in de verre toekomst te vermijden, of te beperken, zijn nu een hele reeks maatregelen nodig. Zonder een geïntegreerd, bijna alles-omvattend beleid zal het niet mogelijk zijn de nodige maatschappelijke aanpassingen in te voeren. Volgend artikel tracht een beeld te geven van hoe breed het spectrum van maatregelen is. Op zoek naar een evenwicht tussen overheids-, burgers- en bedrijfsinitiatief, menen we dat de fiscaliteit onvoldoende wordt ingezet om de energie- en klimaatdoelstellingen te bereiken.

 

Band tussen energie- en klimaatbeleid

Energie- en klimaatbeleid vallen gedeeltelijk samen aangezien de belangrijkste energiebronnen (petroleum, aardgas, steenkool) koolstofdioxide uitstoten, en dat dit gas een broeikasteffect heeft. Het Akkoord van Parijs (COP21), van december 2015, heeft als doelstelling om de opwarming van de aarde tot 2°C te beperken, vergeleken met de pre-industriële temperatuur. Hiervoor moet o.a. snel een eind komen aan het gebruik van fossiele brandstoffen.

 

Gevolgen van de klimaatverandering

Anderzijds kan men niet terug in de tijd, en kan men niet met zekerheid bepalen in welke mate de verwarming van de aarde te wijten is aan menselijke aktiviteit. Men moet zowiezo de gevolgen van de opwarming van de aarde beheren. Typische zorgpunten zijn de verhoging van het waterniveau van de oceanen, brutale meteorologie (met groter risico voor extreme stormen), desertificatie van een aantal wereldgebieden, volksverhuizingen, economische crisissen, enz. Hierbij komt ook een probleem kijken van rechtvaardigheid op wereldschaal: vaak zijn de slachtoffers van de opwarming van de aarde niet dezelfde landen als de “vervuilers”.

 

De lage landen moeten dus afwegen of/hoeveel land ze zullen prijsgeven aan de zee, en hoe de overige gebieden worden beschermd. Gedurende de laatste 25 jaar neemt men een verhoging van het zeeniveau waar van 3,3 mm/jaar[1]. Als ook het ijs van Antarctica smelt, dan stijgt het zeeniveau met meer dan twee meter tegen het jaar 2100[2].

 

Tegen hevige stormen zal een heel nieuw maatschappelijk gedrag moeten onstaan: nieuwe “tornado-bestendige” architecturale voorschriften, aanpassing van de waterstaat om overstromingen te voorkomen, alarmprocedures voor tornado’s, vlotte evacuatieprocedures van de bevolking,  enz.  

 

Welke maatregelen voor energiebeleid?

Op het gebied van energie kunnen de beleidsmaatregelen sterk verschillen naarmate men te maken heeft met: elektriciteitsproductie of -consumptie, transport, huisverwarming, proceswarmte voor de industrie, enz.

 

De beleidsinstrumenten om het energieverbruik te sturen, zijn typisch de fiscaliteit, of omgekeerd, de subsidiëring, de reglementering, de controle op de planning van investeringen, de opvoeding, de opinie-sturing, de diplomatie, enz.

 

In België is milieu en energiedistributie een gewestelijke bevoegdheid, terwijl energievervoer en productie federaal blijft. Productie van “groene” energie gebeurt vaak op kleine schaal, waarbij de productie-eenheid aangesloten is op een distributienet. Dit is dan gewestelijke competentie.

 

Twee grote streefpunten zijn de beheersing van energieverbruik, o.a. dankzij rationeel gebruik van energie, en de promotie van groene energie, ter vervanging van de klassieke energiebronnen (fossiele brandstoffen en kernenergie). De combinatie van de twee resulteert, in de woningsector, in “passieve woningen”, die dus niet meer energie verbruiken dan dat ze zelf produceren[3].

 

Planning van investeringen

In België bestaat een wettelijk kader om de elektriciteitsproductie te controleren. De prospectieve studie elektriciteit werd vanaf het jaar 2000 door de CREG en nadien door de Federale Overheidsdienst Economie opgesteld om de bevoorradingszekerheid te waarborgen[4]. Daarnaast is de bouw van (grote) productie-eenheden of vervoersinfrastructuur onderworpen aan een specifieke vergunning.

 

Eén van de grote dilemma’s betreft kernenergie voor elektriciteitsproductie. De politieke oriëntaties zijn niet lauter op technische gegevens gesteund zijn. Kernenergie heeft het voordeel geen broeikasgassen uit te stoten, en goedkoper te zijn dan vele andere energiebronnen. Keerzijde van de medaille is het risico voor incidenten zoals in Tchernobyl of Fukushima. Het beheer van het radioactief afval is een zorgpunt wegens de lange wachttijden eer de radioactiviteit “verdwijnt”.

 

De aard van de kosten (veiligheidsmaatregelen, provisies voor ontmanteling) in de kernenergiesector, maakt het gevaar voor corruptie en nalatigheid groter. Dit motiveert een algemene vrees bij de bevolking. Als, bijvoorbeeld, de provisies voor de onmanteling van de kerncentrales door de electriciteitsproducent (zij het indirect) in zijn eigen bedrijf mogen aangewend worden, dan heeft men een goede reden bij de bevolking om de overheid te wantrouwen.

 

Wij denken dat de overheid de beleidskeuzen beter zou moeten objectiveren. Dit houdt onder andere in dat een economische waarde wordt bepaald voor een mensenleven of voor een handicap. Dit laat toe om alternatieve opties tegen mekaar af te wegen. Deze redenering geldt natuurlijk niet enkel voor energie- of klimaatbeleid, maar ook voor verkeerszekerheid, levensverzekeringen, veiligheid allerhande. In een studie van Prof. Drèze van 2003 werd een economische waarde van een leven naar voren geschoven van rond de drie miljoen [5].

 

Zowiezo moet maximaal ingezet worden op groene energie. Een deel van electriciteitsproductie kan eventueel gedelokaliseerd worden, op zoek naar de beste natuurlijke omgeving. Zo kunnen bijvoorbeeld de Duitsers zonnepanelen plaatsen in de Sahara, als ze dat gunstig vinden. Om elektriciteit op lange afstanden te vervoeren gebruikt men in principe hoogspanningsleidingen voor gelijkstroom.

 

Fiscaliteit

De belasting op de vervuiling verdient een zekere voorkeur vergeleken met andere beleidsmaatregelen, omdat deze aanpak de marktwerking het minst verstoort en de burgers zoveel mogelijk vrij laat. De fiscaliteit geeft de economische signalen waarop de actoren hun gedrag zullen afstemmen. Deze aanpak vraagt doorgaans minder administratieve rompslomp dan de meeste andere maatregelen, en laat de mensen vrij om hun energieverbruik en/of –productie te optimaliseren. Aangezien de belastingen er toch moeten komen, kan men ze best gebruiken om een duurzame ontwikkeling in de hand te werken.

 

In dat opzicht kan men maar betreuren dat de brandstoffen voor vliegtuigen en schepen vrijgesteld worden van belastingen. Dit is net het tegengestelde van duurzame fiscaliteit. Hetzelfde kan men zeggen over de fiscale voordelen voor bedrijfswagens, enz. Terloops gezegd: hoe goedkoper internationaal transport, hoe meer de industrie delokaliseert naar landen met lagere loonkosten.

 

Van de luidop aangekondigde taxshift is weinig in huis gekomen. Nochtans is het een must: er moeten meer belastingen komen op milieuvervuiling en minder op arbeid. De helft van ons bruto nationaal inkomen gaat onder vorm van belastingen en heffingen naar de Staat. De Staat is dus de grootste economische speler, die kan doorwegen op marktevenwichten (vraag en aanbod). Onze maatschappij heeft te kampen met twee grote plagen: werkloosheid en milieuvervuiling. Met te weinig milieuheffingen wordt de vervuiling aangemoedigd. Te veel belastingen op de arbeid maken het moeilijker om mensen te werk te stellen, zodat de werkloosheid oploopt.

 

Het protest van de gele hesjes is in Frankrijk uitgegaan van mensen die te sterk afhankelijk zijn van de wagen, en erger nog wanneer hun streek economisch ten onder is gegaan. De kunst van de politiek is aan te voelen hoe vlug de nodige omwentelingen kunnen gebeuren. De mensen moeten op tijd de nodige signalen krijgen om zich aan te passen. Overgangsmaatregelen kunnen nodig zijn voor mensen die bijzonder kwetsbaar zijn voor bijvoorbeeld een taks-shift.

 

Financiering

Wanneer de fiscaliteit correct is, heeft men minder behoefte aan subsidies allerhande, bijvoorbeeld voor de plaatsing van zonnepanelen. In België is één van de grote subsidieposten de steun aan windmolens in de Noordzee. Vaak worden de subsidie verdoken onder vorm van openbare dienstverplichtingen. Concreet, in dit geval, wordt Elia, de beheerder van het hoogspanningsnet, verplicht om de stroom van de windmolenparken aan te kopen tegen een veel hogere prijs dan de marktprijs[6]. Elia betaalt bedragen rond de 107 €/MW terwijl de prijs op de elektriciteitsbeurs rond de 40 €/MW schommelt.[7]  Dit kost de burger miljarden euros, en verschijnt nergens in de begroting van de Staat. Het goede doel heiligt de middelen niet. Financiële verplichtingen opleggen aan energiebedrijven onder de mom van openbare dienstverplichtingen is “democratisch bedrog”. Het koninklijk besluit waarvan sprake hier werd door Olivier Deleuze (Ecolo) voorgesteld.

 

Wanneer de energietaksen stijgen, wordt de terugbetaaltijd van energiebesparende investeringen kleiner. Dan neemt de mogelijkheid toe om “investering door derden” toe te passen[8]. Hiermee komt financiële ruimte vrij om die investeringen te bespoedigen. Men moet wel oppassen dat de private “third party financing”(TPF) bedrijven zich niet te sterk beperken tot de zeer rendabele interventies, en de meer diepgaande investeringen definitief terzijde laten. Sommige overheden, zoals de Stad Oostende[9], hebben initiatieven genomen om zelf een TPF-rol te spelen.

 

Emissierechten

In een systeem van emissierechten[10], worden de emissierechten gewoonlijk gratis onder de “vervuilers” verdeeld op basis van hun uitstoot in het verleden. Nadien kunnen ze certificaten verhandelen zodat de inspanning om emissies te verminderen op de meest geschikte plaats gebeurt. Dit systeem past goed voor de verdeling van de kwotas tussen de Staten over de wereld heen. Het is geen goede oplossing voor de vervuilers binnen het land. Een emissie-taks is beter.

 

De verdeling van de emissierechten is een gevoelige politieke beslissing. Waarom moet iemand (een Staat, een bedrijf) meer cadeaux krijgen omdat hij in het verleden meer uitstootte? Dit leidt op zijn minst tot frustratie bij de meer propere actoren.

 

Het kan zijn dat een grote vervuiler (tijdelijk) van een gunstregime moet genieten om de concurrentie aan te kunnen met buitenlanders. Maar dat kan evengoed gebeuren in een systeem van emissie-taksen als met emissie-rechten. Men kan namelijk een systeem van (gedeeltelijke) vrijstelling van emissie-taksen invoeren.

 

Regelgeving

De reglementering is zowiezo belangrijk, maar moet geen dictatoriale mono-cultuur worden. De ene dag wordt een gunstige fiscaliteit toegepast op Diesel, de andere dag wordt Diesel verboden… Men mag niet te uitsluitend werken met regelgeving. Dit zou trouwens fraude in de hand werken.

 

De controle op de toepassing van regels en op de fiscaliteit is belangrijk. Het moet internationaal gestructureerd zijn. De officiële controle-organen moeten beschermd zijn tegen politieke inmenging (inclusief voor de benoemingen) en over voldoende middelen (inclusief juridische middelen) beschikken. Hoe hoger de boetes, hoe minder geld men zal moeten besteden aan extensieve controles.

 

Klimaatbeleid is zodanig allesomvattend dat sommige politieke partijen voorstellen een klimaat-toets in te voeren voor elk overheidsinitiatief, op dezelfde manier als er nu een advies van de Inspectie Financiën moet gevraagd worden.

 

Mobilisatie van de bevolking

Om de medewerking van de bevolking te krijgen is efficiënte voorlichting nodig. De overheid kan best steunen op initiatieven van de basis. Een goede methode is het organiseren van project-oproepen, waarbij de beste gekwoteerden een voldoende subsidie krijgen. Bij de analyse van de projectvoorstellen moet er oog zijn voor de wetenschappelijke kwaliteit van de inhoud. Het klimaat is niet gediend met simplistische slogans. Halve waarheden zijn vaak complete leugens. Wij hebben bijvoorbeeld een pedagogisch kit gevonden waar technologie als vijand van duurzame ontwikkeling wordt afgeschilderd !

 

Een quality label voor duurzame producten is een goede maatregel, maar het moet “leesbaar” zijn voor de doorsnee burger. Er moet één enkel systeem zijn met een strenge controle. De overheid, de onderwijssector en de media mogen dan zeker meewerken om de label populair te maken.

 

Waterbeleid

 

Het waterbeleid zou in de toekomst, ook in onze landen, meer zorgen zou kunnen baren. Wij moeten bestand zijn tegen langere droogteperiodes. Dit heeft dus ook een band met de evolutie van het klimaat. Er bestaan internationale verdragen om de doorvoer van olie en aardgas (via pijpleidingen) te garanderen. De “Energy Charter Secretariat” werkt hieraan[11]. Het lijkt hoogtijd om hetzelfde te doen voor de doorvoer van water.

 

Jean-Paul Pinon, 3 september 2019

 
——————————————


[1] Nasa Goddard Space Flight Center, Satellite sea level observations, since 1993.

[2] Global and Regional Sea Level Rise Scenarios for the United States (PDF) (Report) (NOAA Technical Report NOS CO-OPS 083 ed.). National Oceanic and Atmospheric Administration. January 2017.

[3] Met extra zonnepanelen kunnen sommige woningen zelfs meer produceren en een positief energiesaldo bereiken.

[4] https://economie.fgov.be/nl/themas/energie/bevoorradingszekerheid/prospectieve-studie

[5] Www.wecitizens.be/nieuwsbrief/N019-economische_waarde_van_een_leven.pdf

[6] Artikel 14 van het Koninklijk besluit van 16 juli 2002 betreffende de instelling van mechanismen voor de bevordering van elektriciteit opgewekt uit hernieuwbare energiebronnen en de vergoeding van de houders van een offshore domeinconcessie in geval van onbeschikbaarheid van het Modular Offshore Grid.

[7] Zie http://www.belpex.be/ , geraadpleegd op 30/8/2019.

[8] Zie bijvoorbeeld : http://mem-envi.ulb.ac.be/Memoires_en_pdf/MFE_05_06/MFE_Quicheron_05_06.pdf

[9] http://www.eeaward.be/wp-content/uploads/2017/03/Persdossierresultaten2012.pdf , blz 6.

[10] In het Engels : Emmision Trading System (ETS)

[11] https://energycharter.org/

De KiesWijzer van WijBurgers is online

Geplaatst op 20/05/2019 in geen categorie, Non classé @nl.

De KiesWijzer van WeCitizens voor de Europese, federale en gewestelijke verkiezingen staat online. De KiesWijzer is een burgerinitiatief dat onafhankelijk is, zelfs van persgroepen. Met de tool kunnen kandidaten worden geselecteerd op basis van de persoonlijke voorkeuren van de kiezer. Door de koppeling met de PoliticiansOnline databank wordt de kiezer een spannende ontdekkingstocht aangeboden om de beste transparante kandidaten te vinden.

 

De KiesWijzer is een stemhulpsysteem waarmee je kandidaten vindt met een profiel dat zo goed mogelijk aansluit bij jouw ideeën: bekijk een video van twee minuten. De KiesWijzer is volledig gratis en meertalig. De populariteit van de stemhulpsystemen wordt geïllustreerd door de cijfers voor maart 2017 in Nederland. Bij hun parlementsverkiezingen raadpleegden de Nederlanders 9,9 miljoen keer de drie grootste stemtesten.

 

De gebruiker vult (alle of een deel van) een reeks gesloten vragen in. Het systeem berekent de score voor elke kandidaat. Een score van 100 % betekent dat de kandidaat op alle vragen exact dezelfde antwoorden heeft gegeven als de gebruiker. Het resultaat is een lijst van kandidaten naar ideologische affiniteit. Zowel de berekeningsmethode als de gebruikte vragenlijsten zijn goedgekeurd door het Wetenschappelijk Comité van WijBurgers (= WeCitizens).

 

In tegenstelling tot de stemhulpsystemen die door de concurrenten worden
voorgesteld, is het met de KiesWijzer mogelijk om naast partijen ook kandidaten te selecteren. Dat vergt dus een enorme hoeveelheid werk: duizenden kandidaten moeten worden gevonden en ondervraagd. Ook als je al hebt besloten op welke partij je wilt stemmen, moet je nog gebruik maken van de KiesWijzer om te weten te komen wie er binnen de partij jou het best vertegenwoordigt.

 

Wij kunnen de kandidaten evenwel niet verplichten deel te nemen. Hoewel WijBurgers hen gratis zichtbaarheid verschaft, vullen zij hun profiel niet noodzakelijkerwijs in (foto, cv, prioriteiten, successen enz.). De kandidaat maakt zich bekend door de vragenlijst in te vullen. Is de kiezer bereid te stemmen op een kandidaat die weigert kleur te bekennen? Is transparantie geen voorwaarde om vertrouwen te hebben in een kandidaat?

 

Een ander verschil is dat de gebruiker maar één vragenlijst hoeft in te vullen voor alle verkiezingen: het is onnodig om drie vragenlijsten in te vullen voor drie verschillende verkiezingen. Het systeem selecteert automatisch vragen op basis van het gewest van de gebruiker. Na 20 antwoorden kan de gebruiker al vragen om de resultaten voor de drie verkiezingen te bekijken. Hij wordt wel aangemoedigd om door te gaan (een zestigtal vragen) om nauwkeurigere resultaten te verkrijgen.

 

Een belangrijk voordeel van de KiesWijzer is dat het verbonden is met de databank PoliticiansOnline, de grootste publiek toegankelijke databank met informatie over de Belgische politici. In de lijst van kandidaten, die de KiesWijzer genereert, is elke naam aanklikbaar en wordt verwezen naar de webpagina die speciaal is ontworpen om een nuttige samenvatting aan de kiezer te geven. Zo biedt WijBurgers een ontdekkingstocht op zoek naar de ware kandidaten: tot ziens op 26 mei!

 
WijBurgers heeft zich veel moeite getroost om contact op te nemen met alle partijen om hun kandidatenlijsten op te vragen. Niet alle partijen reageerden. Er zijn in totaal 6.807 kandidaten. Op 15 mei hebben wij er 4.137 kunnen contacteren. CD&V, Open VLD en Groen hebben niet
alle lijsten met de e-mailadressen doorgegeven. Desondanks is WijBurgers erin geslaagd de e-mailadressen van een aantal van hun kandidaten te vinden.

 
De KiesWijzer is dynamisch: als je hem drie dagen later raadpleegt terwijl andere kandidaten hun vragenlijsten hebben ingevuld, is het resultaat vollediger. Aangezien de ondervraging van kandidaten doorgaat, loont het altijd de moeite om een kandidaat aan te moedigen als je hem niet terugvindt in de KiesWijzer. Via de volgende link kunnen kandidaten zich online inschrijven: https://www.wecitizens.be/nl/inschrijvingsformulier-voor-nieuwe-kandidaten/

 
WeCitizens is een initiatief van de basis. De KiesWijzer is het enige onafhankelijke stemhulpsysteem van een persgroep. De media kunnen dus reclame maken voor de KiesWijzer zonder zich in een zwakkere
positie te plaatsen tegenover de concurrerende media.

 
WijBurgers geeft een aantal adviezen aan de kiezer.

 
De burger zal het verschil in bruikbaarheid tussen de KiesWijzer en de verkiezingsplakborden waarderen. Voor het hele nationale grondgebied kost de KiesWijzer tien keer minder! Het verschil is dat de KiesWijzer geen subsidies ontvangt en daarom afhankelijk is van donaties van kiezers.

 
Praktische informatie

 
Banners: kompaspizzazoektocht
Link naar het persbericht in het Frans.

 

Contact:
Jean-Paul Pinon, ged. bestuurder
van WijBurgers

pinon@wecitizens.be , gsm-nummer: 0497 52 77 51

KiesWijzer : inschrijvingsformulier voor nieuwe kandidaten

Geplaatst op 20/09/2018 in Een betere werking van de democratie, geen categorie, Non classé @nl.

Eén van de voordelen van het platform WijBurgers is dat elke kandidaat een zekere zichtbaarheid krijgt, dankzij een gratis webpagina. Als u antwoordt op de vragenlijst van de KiesWijzer wordt u opgenomen in de rangschikking die WijBurgers aan de kiezers voorlegt.

 

Uw deelname gebeurt online in drie stappen: (1) uw toevoeging in PoliticiansOnline. Kijk op www.PoliticiansOnline.be/nl of u er al bent ingeschreven. (2) Wanneer u ingelogd bent in uw profiel, verschijnt een tabblad “Kandidaat 2019”. Daar kunt u aanduiden waar u kandidaat bent. (3) Op hetzelfde tabblad verschijnt dan een vragenlijst. Om opgenomen te worden in de KiesWijzer moeten ALLE vragen beantwoord zijn.

Nieuwe kandidaten vinden rechtstreeks een formulier via volgende link
 

Deze hyperlink werkt echter niet op alle computers. Een veiligere toegang vraagt volgende stappen:

  • Ga naar welkom pagina: politiciansonline.be/nl
  • Bovenaan rechts, klikt u op : Login
  • Beneden klikt u op: “Ik verschijn niet in de databank: mij toevoegen”

 

De KiesWijzer van WijBurgers – gemeenteraadsverkiezingen

Geplaatst op 13/09/2018 in Een betere werking van de democratie, geen categorie, Non classé @nl, WijBurgers.

Persmededeling

In samenwerking met een aantal media bereidt WijBurgers de KiesWijzer voor. Deze applicatie heeft als doel de kiezer de kandidaten van zijn gemeente te leren kennen en inzicht te krijgen in hun politieke standpunten. Kandidaten worden verzocht zich aan te melden via het platform van WijBurgers.

 

De KiesWijzer is een internettool die de antwoorden van politieke kandidaten registreert op een vragenlijst die speciaal is ontworpen om hun politieke profiel te identificeren. Vóór de verkiezingen wordt de kiezer uitgenodigd om dezelfde politieke vragenlijst in te vullen. De KiesWijzer vergelijkt de politieke standpunten van de kiezer met die van de kandidaten en geeft iedere kandidaat een score. Vervolgens krijgt de kiezer de lijst met kandidaten in volgorde van politieke gezindheid. Een videoclip van 2 minuten stelt het concept voor op Youtube.

 

‘Voting Advice Applications’ (VAA) worden steeds populairder. In Nederland zijn tijdens de Tweede Kamerverkiezingen van maart 2017 de drie voornaamste stemhulpsystemen samen 9,9 miljoen keer geraadpleegd. Voor de Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen van maart 2018 schaften maar liefst 44 steden en gemeenten een VAA aan voor hun bevolking.

 

WijBurgers vzw heeft de KiesWijzer ontwikkeld dat wordt verspreid via een consortium van meerdere media, Metro en Knack.  De KiesWijzer is de enige VAA in België waarmee de kiezer kandidaten kan selecteren (dus niet alleen partijen of lijsttrekkers). De tool is vanaf 5 oktober voor de kiezer beschikbaar op de website van de mediapartners of op die van WijBurgers (www.KiesWijzer2018.be).

 

De KiesWijzer is vele malen interessanter dan verkiezingsborden! Die laatste zijn volstrekt onrechtvaardig omdat ze maar een beperkt aantal kandidaten voorstellen. In PoliticiansOnline, die aan de KiesWijzer is gekoppeld, kan iedere kandidaat zich gratis voorstellen op een webpagina die speciaal is ontworpen voor en door de kiezer.

 

Het is de eerste keer dat er een KiesWijzer voor de gemeenteraadsverkiezingen wordt ontwikkeld. De gebruiker geeft zijn postcode op. Na afloop van de procedure ontvangt hij twee rangschikkingen: de kandidaten van zijn gemeente en de kieslijsten. Door op de naam van een kandidaat te klikken, opent de gebruiker de webpagina waarop de kandidaat de mogelijkheid heeft om onder andere zijn vier politieke prioriteiten en drie persoonlijke successen te vermelden.

 

Bericht aan de kandidaten!

Opdat de KiesWijzer een kandidaat kan opgeven in de rangschikking aan de kiezer moet de kandidaat wel de vragenlijst van de KiesWijzer hebben ingevuld. WijBurgers neemt een aantal initiatieven om kandidaten in haar databank op te nemen, maar het is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de kandidaten zelf om zich in te schrijven.

 

Financiering van de KiesWijzer

WijBurgers draagt de kosten van de tool. Ze heeft daarvoor geen enkele subsidie ontvangen. Hoewel het grootste deel van het werk wordt gedaan door vrijwilligers, worden burgers verzocht om het initiatief te steunen. Die oproep is des te dringender omdat WijBurgers het slachtoffer was van computersabotage waardoor ze gedwongen werd haar website volledig herop te starten. Giften kunnen gestort worden op het nummer: BE16 7350 3219 3274.

 

Over WijBurgers

WijBurgers positioneert zich als Test-Aankoop van de kiezer, Wikipedia van politici, instituut voor burgereducatie en observatorium van het openbaar bestuur. Een van de tranparantietools op internet is PoliticiansOnline. Met meer dan 8400 geregistreerde politici gaat het om de grootste, openbaar toegankelijke ‘kruispuntbank’ van politici. Een twintigtal verenigingen zijn effectief lid, waaronder Test-Aankoop.

 

Brussel, 13 september 2018.